2.9 KiB
Boek 1
Hoofdstuk 1 "Dus zó, op een morgen, sneden we die kano's." Philoctète glimlacht naar de toeristen, die proberen zijn ziel met camera's te vangen. "Als de wind nieuws brengt
naar de kaneel laurieren, trillen hun bladeren het moment dat de bijl van zonlicht de ceders raakt omdat ze de bijl in onze eigen ogen zagen.
Wind, hef de varens. Ze klinken als de zee die ons voedt, ons leven als vissers. En de varens knikten: 'Ja, de bomen moeten dood.' De vuisten in de zakken,
want de hoogten waren fris en onze adem maakte veren als de mist, we delen de rum. Eenmaal terug, gaf het ons de geest in moordenaars te veranderen.
Ik hef de bijl en bid om kracht in mijn handen om de eerste ceder te raken. Dauw vult mijn ogen, maar ik vuur nog een witte rum. Vooruit dan."
Voor wat extra zilver, onder een zee amandel toont hij een litteken door een roestig anker, rolt één broekspijp op met de rijzende klacht
van een schelp. Het is gerimpeld als de corona van een zeeëgel. Hij zegt niet hoe het geheeld is. "Het heeft die dingen" - hij glimlacht - "meer waard dan een dollar."
Hij liet het aan de kletsende waterval om zijn geheim te te schenken aan La Sorcière , sinds de hoge laurieren voor de roep van de duif vielen.
om zijn zang te geven aan de blauwe stille bergen waar praatgrage stroopmjes dragen het naar de zee in stilstaande poelen waar voorntjes doorheen schieten
en een reiger rietstengels kruist met een roestige kreet de modder steekt en steekt een voet geheven Dan wordt de stilte doormidden gezaagd door een waterjuffer
als alen hun naam schrijven in het heldere zand waar de zon de rivier zijn herinnering beschijnt en golven grote varens knikken naar de zee zijn zang.
Hoewel vuur de aarde vergeet van waar het oprijst, en netels de holen bedekken waar de laurieren vielen, hoort de leguaan de bijlen, wolk in de ogen
op zijn verloren naam, toen het kruipende eiland "Iounalao" heette, "Waar de leguaan woont." Maar, hij neemt zijn tijd, de leguaan klimt
in het scheepstuig van klimop, keelzak opgezet, schouders in de zij, zijn eigenwijze staart bewegend met het eiland. De gespleten peulen van zijn ogen
gerijpt in een slaap die eeuwen duurde, die opklom met de rook van de Arowakken, tot een nieuw ras ongekend door de hagedis, de bomen stond op te meten.
Dit waren de zuilen die vielen, een blauwe ruimte voor een nieuwe God, waar de oude goden stonden. De eerste god was een gomboom. De generator
begint met gejammer, en een haai die de kaak opzij heeft joeg de snippers als makrelen over het water in de trillende planten. Nu zetten ze de zaag stil,
nog heet trillend om de verse wond te bekijken. Ze schraapten de mossige woekeringen weg, en trokken de wond vrij van het bladernet waarmee het verbonden was
met deze aarde, en knikten. De generator sloeg aan het werk en de snippers vlogen nog sneller en de haaietanden beten gelijkmatig. Ze sloten de ogen.