goldplating

boek1_hoofdstuk10_deel1.md

@@ -0,0 +1,85 @@
+II
+
+Voor Plunkett kwam met dit schijtweer de wanhoop,<br/>
+van de doorzeurende stormen van juli,<br/>
+totdat de boerderij langzaam tot stilstand kwam. Dit jaar<br/>
+
+was de regen een onverroerbaar woud, de vertakte lucht<br/>
+groeide omlaag als mangrove, of immense banyanbomen.<br/>
+De lampen wiebelden zachtjes van het dak van de stal,<br/>
+
+met plakkende snoeren vol vliegen, totdat hij zoals allemaal<br/>
+de buien beloerde, hij haatte de stilte die ieder voor zich<br/>
+over de arbeiders hing, als hun werk weer klaar was.<br/>
+
+Hij begreep dat ze hem nooit anders zouden bekijken<br/>
+dan als hun baas. Zíjn dak hing boven hun hoofden<br/>
+terwijl ze mismoedig de regen bekeken<br/>
+
+die de opgehoopte grond in de tuinbedden van Maud verspoelde,<br/>
+hun ogen glazig en mistig van één of andere vergeten pijn<br/>
+van de witte puinhopen van lelies, de druipende planken<br/>
+
+van touwdraaiend water dat blies van de lekkende stal,<br/>
+terwijl Maud binnen borduurde op haar tapijt met vogels<br/>
+in het lamplichte huis dat elke gestrekte windvlaag<br/>
+
+verder van hem afblies. Hij zag haar achter het raam<br/>
+en voelde dat ze wegdreef, precies als de geest <br/>
+van het verdronken galjoen. Hij stiefelde naar huis.<br/>
+
+Hij bleef in het huis. De rode kat stond met zijn poten<br/>
+tegen het garenspinnende raam. Varkens naar de slachter<br/>
+als infanterie die is afgemat van schoppen en sloten.<br/>
+
+en lelies, gek van de regen, kozen de dood in het water<br/>
+als zwangere maagden in Victoriaanse romans.<br/>
+Maud redde er enkele. In hoed en gele regenjas,<br/>
+
+boog ze over hun bedden als de miezer wat zakte;<br/>
+maar dan werden de bedden weer donker, de miezer trok aan<br/>
+en werd een nog zwaardere stortbui dan eerst.<br/>
+
+Bomen en elektriciteitspalen vielen. Licht ging aan in het huis.<br/>
+Een winter belegerde hen met slappe kranten en thee.<br/>
+Voorbij de orchideeën bekeek ze de grijze sluiers van buien<br/>
+
+achter het grauwe gazon, aflopend richting de grauwe zee.<br/>
+Onder de traanvormige lamp van kristal afkomstig uit Ierland,<br/>
+brommend dan stil en weer brommend. Ze schikte de bloemen<br/>
+
+die ze gered had in vazen met haar nerfaderige handen.<br/>
+Seychellen. Zeeschelpen. Hij bezag haar en dronk met slurpende slokken<br/>
+waar ze gek van werd, zijn thee. Hij was razend<br/>
+
+als de moesson, als ze een dom riedeltje op de piano begon<br/>
+bijvoorbeeld "Bendemeer's stream", elk akkoord overgroeide het huis<br/>
+met giftig jeukend onkruid. Hij propte zijn pijp vol,<br/>
+
+zette er er zijn tanden in, en in een vlaag van rauwe razernij<br/>
+stortte zich op de ongesluierde piano en ramde de klep dicht,<br/>
+miste haar vingers. Maud wachtte. Ze sloot de bladzij<br/>
+
+van _Airs from Erin_ en, heel voorzichtig, legde hem uit het zicht<br/>
+onder het fluweel van de kruk van de piano,<br/>
+streek langs hem heen met haar sluier, en beklom de langzame trap,<br/>
+
+wreef aan haar vingers. Geen zot zo gek als een ouwe,<br/>
+brieste de majoor. Tranen stroomden langs het raam,<br/>
+maar niet in zijn oog. Wanneer? Het was de oude wond in zijn hoofd.<br/>
+
+Onzin. Makkelijke smoes. De oorlog haalde hij er nooit bij.<br/>
+Het was als de zonde in het paradijs. Toen hoorde de majoor<br/>
+iemand zachtjes kloppen. De stem zei: "Majoor?<br/>
+
+Majoor, wij gaan," en ging. De rode kater ontwaakte<br/>
+op de donkere sofa. Hij pakte hem voorzichtig,<br/>
+zette hem bij het raam om deze wereld te bekijken<br/>
+
+zoals hij het zelf niet meer deed. Met volgelopen hart<br/>
+ging hij naar boven, stil door de deur. Ze sliep. Maar toch nooit<br/>
+met de armen over haar ogen. Door verdriet overvallen<br/>
+
+zat hij op het bed, en toen huilden ze samen,<br/>
+de vergevende regen van wie echt lief heeft gehad.<br/>
+Het voelde zo lang als het hele seizoen, en toen werd het droog.<br/>

boek1_hoofdstuk10_deel2.md

@@ -0,0 +1,129 @@
+II<br/>
+
+Zodra de regen voorbij was, namen ze de olijfgroene Rover<br/>
+en reden over het glimmende eiland, over heuvels met rode vegen<br/>
+frisse immortelles en oude dingen om te ontdekken;<br/>
+
+de diepgroene bergen verborgen Afrikaans ogende dorpen<br/>
+die door de eeuwen hun hutjes met blik hadden bedekt,<br/>
+en een stenen kerk opgericht, totdat in fases<br/>
+
+de hutjes de randen waren afgekropen en stadjes werden.<br/>
+Dit was hoe Historie het zag. Hij bestudeerde de weg<br/>
+die zij bood. de straten met gaten, heldere stroompjes,<br/>
+
+die samenvloeiden in bruine lagunes, waar gevallen<br/>
+van bilharzia uit zouden breken bij kinderen wier darmen<br/>
+door de haakworm bevolkt werden. Mooie gevaarlijke kreekjes.<br/>
+
+Hun verleden was plat als een postkaart, en hun toekomst,<br/>
+een mooiere plattere postkaart, drukte de schema's <br/>
+van reisjes met gegarandeerd uitzicht op armoe.<br/>
+
+In de rafelige borstels van de voorbije storm voelde hij zijn<br/>
+eigen gevlekte kop met plukken dunner wordend haar,<br/>
+maar zonlicht brak door de mistige afgronden<br/>
+
+met een dubbele regenboog als kroon op La Sorcière,<br/>
+de priesteres als berg met een hoofddoek van madras<br/>
+en flitsende brilleglazen. Ze noemden haar Ma Kilman<br/>
+
+want het dorp werd verduisterd door hun geloof<br/>
+in haar als bewaakster, sybille, obeah-vrouw<br/>
+spin in het web van kennis van het hiernamaals<br/>
+
+in haar gebarsten bril. Ze ging ter communie<br/>
+soms samen met Maud, maar er was een oude Afrikaanse <br/>
+twijfel die weifelde voordat ze het witte wafelblad nam.<br/>
+
+De Rover jengelde over de Morne totdat ze beneden<br/>
+een stuk zonbeschenen asfalt zagen, het gapende gat<br/>
+van de vallei die Cul-de-Sac heette en de wazig blauwe<br/>
+
+gekartelde toppen. Een lucht, volgeladen als een spons,<br/>
+depte dan droogde de vechtende druppels van vocht<br/>
+op de gevelde bananen die naar stront stonken<br/>
+
+in de nieuwe modder; maar de irrigatie kanalen waren<br/>
+kreken van licht en de ovale plassen kleine<br/>
+door de banden uit elkaar gespatte spiegels van blauwende wolken,<br/>
+
+die haast onmiddellijk herstelden in hun weerkaatsende glas,<br/>
+totdat de groene verwoesting van de storm er niet meer toe deed,<br/>
+en er op de fonkelende weg alleen maar genegenheid was<br/>
+
+toen ze zagen hoe het zonlicht de daken van Roseau's<br/>
+oude suikerfabriek opnieuw definieerde. De weg klom langs de baai<br/>
+en een koele bries vlocht de bamboe als riet,<br/>
+
+bewoog hen met lichte tongen omlaag naar Anse La Raye,<br/>
+verwachtingsvol kwetterend naar de jonge sprieten<br/>
+die zouden groeien uit de storm. Hun plezier werd versterkt<br/>
+
+door de jongens op de weg die met halfnaakte kreten<br/>
+bananen verkochten, totdat de bochten rechter werden<br/>
+en hen naar adem deden snakken tegen de vochtige bomen,<br/>
+
+tot anderen opsprongen uit het gras voorbij de volgende bocht;<br/>
+de zee verwijdde zijn blauw rond Canaries,<br/>
+en de weg, kronkelend langs okeren afgronden,<br/>
+
+was als een touw dat hen bond, veel sterker nog <br/>
+dan de orkaan, door zijn azuren stiltes,<br/>
+zoals lianen knopen hun onscheidbare ranken<br/>
+
+soms rond twee stammen, of een mast met blaadjes<br/>
+in het hart van een woud, door elke ader verbonden,<br/>
+geworteld in het eiland voor de rest van hun tijd.<br/>
+
+De hoorns van het eiland waren toppen, gespleten<br/>
+door een vulkanisch massief. Door de varens lag Souffrière<br/>
+te wachten onder rokende bronnen, een teken voor de donder<br/>
+
+van de doden. Het was een plaats waar een oude angst <br/>
+sterker werd als hij naderde. Putten met kokende lava<br/>
+borrelden in de Malebolge, waar de met modder bedekte doodskoppen<br/>
+
+klommen, vermenigvuldigend in hun hoofden, steeds maar weer<br/>
+terwijl zirkoongas uit de pijpen langs de kale heuvels steeg.<br/>
+Dit was de poort van zwavel waar hij doorheen moet,<br/>
+
+verzengt zijn geheugen, ook al houdt hij zijn neus dicht<br/>
+totdat de stank vervaagde in een groenige vrede,<br/>
+het is als lichamen tellen in de kalkputten van Auschwitz.<br/>
+
+De wond sloot in rook, tot de wind hem weer opende,<br/>
+een geyser spoot zijn gas door een gapende spleet<br/>
+zoals stoom plotseling van onder de motorkap siste<br/>
+
+met de dop van de radiator, verschroeit zijn gezicht<br/>
+als hij niet wegsprong. Hij vulde de koelring<br/>
+met water van onder de varens. Ze klommen verder<br/>
+
+rond grotere en groenere varens, hun brede blad<br/>
+groot als een transportband, langs de oude zwavelmijn<br/>
+met zijn roestige wiel en trossen lianen,<br/>
+
+waar zijn landgenoten Bennet & Ward<br/>
+in 1836 weer naar Engeland trokken en <br/>
+jungle en belastingen hun wilde onderneming overgroeiden.<br/>
+
+Hun onderneming lag onder onder kransen begrafenismos.<br/>
+De tanden van een gigantisch wiel onder de roest. Hoe was het mislukt?<br/>
+Ruzie over geld? Was er één ziek geworden,<br/>
+
+en bazelde hij, geel als een blad, in zijn delier<br/>
+over een alchemie, die de zwavel veranderde in goud,<br/>
+terwijl zijn partner het koude zweet van een droom<br/>
+
+van zijn voorhoofd veegde? Hadden ze een nieuw aanbod gehad,<br/>
+ergens aan de uiterste grenzen van de vrijheid<br/>
+en het vrije ondernemerschap dat het imperium bood?<br/>
+
+Wat was hun krachtbron? Hoe zouden ze het mineraal<br/>
+onttrekken aan de mijn en vervoeren? Vervoeren waarheen?<br/>
+Of was hun geld aan het eind simpelweg op,<br/>
+
+tot koortsgras en jungle het idee overgroeiden<br/>
+en hun enige rijkdom onkruid was? Hij zag de raderen<br/>
+knarsetanden in de zwavel die er nog altijd lag.<br/>

boek1_hoofdstuk10_deel3.md

@@ -0,0 +1,91 @@
+III<br/>
+
+Verderop de strakblauwe heuvels had je orchideeën<br/>
+die groeiden langs de paden. Soms liet een harsige<br/>
+houthakker ze schrikken, zijn tas vol slangekoppen<br/>
+
+om aan de Staat te verpatsen. Hij liep zonder geluid,<br/>
+een koker van licht hengelde over de vloer van het woud<br/>
+zonder de varens te beroeren, zijn voetzolen stil als het mos.<br/>
+
+Door de stompjes van zijn bruine tanden wees hij op de bergkam<br/>
+met gapende afgronden van dalen, waar rook opsteeg<br/>
+uit een houtskoolkuil, en onder de rook de lijnen<br/>
+
+van een witte, vergeetachtige Atlantische oceaan, met een <br/>
+buiging en een zegen in het Patois met oude Afrikaanse tekens,<br/>
+geluidloos als licht op de weg die ze hem zagen gaan.<br/>
+
+Engeland was voor hem slechts de plaats van zijn afkomst.<br/>
+Best raar dat hij koos, niet voor de idyllische plekjes --<br/>
+redelijk bladerdek boven redelijke aarde --<br/>
+
+maar voor die luidruchtige bossen op ongeletterde bergen,<br/>
+die bronnen die een dialect spraken dat zijn geest kalmeerde<br/>
+meer dan kastelen op weides. Hij koos de rust<br/>
+
+van heiige Oceaan verontrust door de zoute wind!<br/>
+Anderen zagen het als "Terug naar de natuur,"<br/>
+maar baai na halvemaanvormige baai heelden zijn wond.<br/>
+
+Er was een hoop op het eiland dat Maud haatte:<br/>
+het vocht dat de boeken liet rotten; dat was het ergst.<br/>
+Het kroop door de gesluierde piano en richtte een <br/>
+
+verwoesting aan onder de vilten hamertjes, dus de stemmer kostte<br/>
+een behoorlijk fortuin. En dan het chaotische licht<br/>
+onder het propvolle marktdak; alle soorten insekten,<br/>
+
+regenvliegen vooral; een kleine verwoestende termiet<br/>
+die huizen in de as legde en ramen blind achterliet;<br/>
+Amerikanen op slippers slenterend langs de oevers --<br/>
+
+die waren de pest nu, erger dan de insekten<br/>
+die, tenminste, inheems waren. Relifanaten in tulband<br/>
+die met kaarsen vrouwen verleiden tot sektes,<br/>
+
+de snelheid van de afgeladen bussen waar <br/>
+de snelweg recht was, kometen slingerden aan je voorbij<br/>
+en sloegen een gat in je hart; de donkere moesson<br/>
+
+van de genadeloze Juli, met zonlicht in vlekken<br/>
+veranderlijk als Helen, de schuine, amandelvormige ogen<br/>
+van haar ebbenzwarte schoonheid. Maar dan stroomde<br/>
+
+een uitgelaten zon over Maud's tuin, overstromend<br/>
+licht op engelachtige lelies, gele kelken<br/>
+van morning-glories en het serafijnen kant van Queen Anne's.<br/>
+
+Precies toen zag hij de vlinder, zittend op een blad<br/>
+als een nerveuze vlag. Ze was hem gevolgd naar hier.<br/>
+De openende panelen pulseerden met zijn kloppende bloed,<br/>
+
+de vleugelvormige palmen in hun gespeelde gebed<br/>
+voor ze zich verwijdden, als de ogen van Maud's scharen<br/>
+langs de zoom. Was hij veroordeeld haar te zien<br/>
+
+elke keer als er een opfladderde in Maud's tuin?<br/>
+Wat wilde ze? Dat Historie haar verbande om haar <br/>
+diefstal van de gele japon? Had ze behoefte aan zijn vergeving?<br/>
+
+Na een tijdje werd het geluk steeds zwaarder.<br/>
+Alleen de doden verdragen het in het paradijs,<br/>
+en het voelde zelfzuchtig zo lang. Het leek hem of<br/>
+
+de levenloze, gele panelen waren geschilderd met haar ogen.<br/>
+Er is teveel armoede onder ons. Elke bladzij<br/>
+bepaalt zijn begrenzing. Elke wortel heeft een verhaal.<br/>
+
+"Het is zo kalm. Het is als Adam en Eva opnieuw,"<br/>
+fluisterde Maud. "Vóór de slang. Zonder alle zonde"<br/>
+En hun vrede was zo diep, ze zaten in de Rover<br/>
+
+te luisteren naar de bamboe. Hij startte de motor<br/>
+en de schokten hobbelend over de trenzen, slingerden<br/>
+op de kreunende veren naar beneden, de platte werkelijkheid van de wereld.<br/>
+
+
+
+
+
+

boek1_hoofdstuk11_deel1.md

@@ -0,0 +1,49 @@
+I<br/>
+
+Varkens waren zijn handel. Deze mensen berustten niet<br/>
+in het leven tussen de rommel, genoegen nemend te wroeten<br/>
+in het vuil dat zich ophoopte in de goten. Het Attische ideaal<br/>
+
+van het eerste slavendorp hadden zij niet ontworpen,<br/>
+met stranddruiven als olijven en zwarte filosofen<br/>
+en wolken op hun arm. Zij hadden niet de smalle <br/>
+
+buizen gelegd voor emmers maar geen voor het riool. <br/>
+Zij hadden niet het riet uitgezogen tot alle suiker op was.<br/>
+Keizerrijk is varkensstal. Zij hadden uitstekende gewoontes<br/>
+
+van reinheid, dwangmatig vegen tot het erf droog was<br/>
+met hun palmbezems. Aangezet tot fokken als konijnen<br/>
+door landhuizen die van werkers hielden, en natuurlijk, door <br/>
+
+een Kerk die hen verdoemde naar de hel voor geboortebeperking.<br/>
+Maar ze boenden hun tafels, geselden hun geslagen was<br/>
+op de rotsen in de rivier. Er waren ikonen in hun leven --<br/>
+
+de Maagd, afgebeeld in de lamp, de bloemen over de trap,<br/>
+en ze leerden het vlug, reparateurs van motoren<br/>
+en fanatieke bediendes. Helen bleef in het huis<br/>
+
+alsof het haar eigen was, en dat is waar alles begon:<br/>
+wanneer de bediende de baas wordt en haar toekomst<br/>
+en mogelijkheden verspeelt. Ze gaan zich gedragen<br/>
+
+alsof je van hun bent, zei Maud. Dit was het gedoe<br/>
+om die bleekgele japon, waarvan Helen zei dat Maud hem <br/>
+haar had gelaten, maar dat vergeten was. Hij bleef er buiten<br/>
+
+maar die jurk was zo duur als het Koninkrijk, meesteres tot slaaf.<br/>
+De prijs was afgunst en list. De grote kerk, de<br/>
+rokende mesthoop langs de lagune, kinderen renden als biggen.<br/>
+
+Als Historie ze beschouwde als varkens, was dat Circe,<br/>
+een schooljuf met haar toverstok, vlaggemasten bij de viering<br/>
+van heiligen in de optocht langs de verse latrines.<br/>
+
+Dus Plunkett besliste dat wat de plaats nodig had<br/>
+zijn ware plaats in de his-torie was, dat hij uren <br/>
+besteedde aan Helen, aan onderzoek, dat hij volhardde<br/>
+
+in het gezoem van gigantische motten in het zwijgende huis.<br/>
+Geheugenmachines. De vlinderjurk was de hare,<br/>
+of van haar naamgenoot, in de Battle of the Saints. <br/>

boek1_hoofdstuk11_deel2.md

@@ -0,0 +1,33 @@
+II<br/>
+
+In deze periode raakte hij steeds meer verzwolgen in<br/>
+boeken, een professor op sokken. Hij zat binnen. Maud<br/>
+dacht dat het zijn wond was. Als ze hem zijn thee bracht,<br/>
+
+knikte hij richting de bijzettaffel, en dan liet<br/>
+ze hem maar tussen zijn pyramides van boeken en kaarten,<br/>
+en de balsahouten vloot die hij met een scalpel had gesneden,<br/>
+
+terwijl zij de hare dronk in de schaduw tussen haar orchideeën.<br/>
+Schemer verduisterde de potten, een Alamanda kelk<br/>
+bronsde in de brandende avondlucht en smolt weg in de nacht.<br/>
+
+Dennis was nog aan het werk, toen ze terug naar binnen ging.<br/>
+Het bureau was donker, behalve een groene vijver van licht<br/>
+op het laken gegooid door een lamp zo krom als een reiger.<br/>
+
+Ze ging zitten op een stoel naast hem. Hij zei niks,<br/>
+en de thee was onaangeraakt. Eén vinger volgde de lijn<br/>
+op de één of andere kaart, en een neus als de snavel van een fregat,<br/>
+
+scheerde over de witte bladzij. Ze had zich nooit eenzamer gevoeld.<br/>
+Een lichte regen waste de sterren. Ze leken niet ver.<br/>
+Maud zuchtte en ging maar naar boven. Ze voelde de witte zee<br/>
+
+zijn ruis langzaam verliezen, toen ze de ramen sloot;<br/>
+bestudeerde de kaart op haar arm, en ontknoopte <br/>
+hardhandig de bruidsstrik van het muskietengordijn,<br/>
+
+en strekte het naar de hoeken van het gespannen paneel,<br/>
+droeg de strooien mand met het kleurige garen erin<br/>
+naar divan beneden, haar naalden waren zo vlot als zijn pen.<br/>

boek1_hoofdstuk11_deel3.md

@@ -0,0 +1,46 @@
+III</br>
+
+Ze dacht: ik had een droom van dit huis met een bos eromheen,</br>
+met bomen uit een boek en bloemen die ik nog nooit had gezien.</br>
+Deel van een kazerne, zonder het lawaai eromheen</br>
+
+maar cicades die kwetterden net als mijn naaimachine.</br>
+Ik hield van jong teakhout met lijven glimmend als berken</br>
+in licht dat sproeten maakte op de luipaardschaduw van het pad,</br>
+
+zwaluwen zouden in de avond met hun zigzaggende steken</br>
+de zijden lucht borduren, of pronken rond het vogelbad</br>
+Ik zag het toen we hier kwamen. Onbenaderbaar</br>
+
+klif aan de ene kant, maar zijn richels een broedplaats</br>
+voor vouwende reigers en meeuwen, en mijn teakhouten tafel</br>
+met poten als leeuwenklauwen en zijn gepolijste blad</br>
+
+bedekt met fijn geschulpt linnen, wit als het schuim van de zee,</br>
+en klinkend kristal, met verse kransen van orchideeën</br>
+als op de Herdenkingsdag, aan de voet van mijn kandelaar van messing</br>
+
+ter ere van Dennis vooral, en de plaatskaartjes</br>
+naast het porcelein van mijn grote lelieblad borden.</br>
+Heb ik piano gespeeld, om aan dinerkaarsen te denken</br>
+
+en vlaggen en lansen, sinds we door de bruidskapel schreden</br>
+onder gekruiste zwaarden? Daarna, mijn terrine met forse grepen</br>
+in de handen van Helen, haar mutsje wit als mijn servetten</br>
+
+die in de vergulde houders zaten. Ze zette het recht,</br>
+en stapte terug in de schaduw, die paste bij haar fijne huid.<br/>
+Ach wat jammer, dat meisje! Ik schepte de geurige damp</br>
+
+van mijn stoofpot in flinke porties, het duister vol vuurvliegjes</br>
+die de blaadjes nooit vangen. Het is zo helder als een droom</br>
+maar echter. Nou, zo hebben mensen eeuwen geleefd,</br>
+
+met kaarsen en deuntjes op de piano,</br>
+liefdesliedjes vervagend over een zee van vuurvliegjes,</br>
+hun monden rond als de maan boven een zwarte kano</br>
+
+zoals die ene waar ik vandaag om moest lachen: _In God We Troust_.</br>
+Maar ja we vertrouwen allen op Hem, en dat is waarom we </br>
+de vrede kennen van een rondzwervend hart, als het een huis vindt.</br>
+

boek1_hoofdstuk2_deel1.md

@@ -2,21 +2,21 @@
 
 I
 
-Hector was er. Theofile ook. In dit licht,<br/>
+Hector was daar. Theofile ook. In dit licht,<br/>
 hebben ze alleen christelijke namen. Placide, Pancreas,<br/>
 Chrysostom, Maljo, Philoctète, met zijn hoofd wit
 
-als gekrulde branding. Ze verscheepten riemen als lansen,<br/>
-plaatsen ze parallel in het graf van de scheepsboorden<br/>
-als man en vrouw. Schepten het vieze blad van de planken,
+als de opkrullende branding. Ze vervoerden roeiriemen als lansen,<br/>
+plaatsten ze parallel in het graf van de scheepsboorden<br/>
+als man en vrouw. Schepten het blad van de planken van het ruim,
 
-ontknoopten de lichamen van zeilen van meelzakken,<br/>
-terwijl Hector, aan de vloedlijn, kort dank zei<br/>
-met de zee als doopvont, voordat hij er heupdiep in waadde.
+ontwarden de knopen van de lichamen van zeilen van meelzak,<br/>
+terwijl Hector, aan de vloedlijn, eventjes dank zei<br/>
+met de zee als een doopvont, voordat hij er inwaade, heupdiep.
 
-De rest liep op het strand met gelijke tred<br/>
+De rest liep op het zand met gelijkvormige tred<br/>
 behalve schuimharige Philoctète. De wond op zijn scheen<br/>
-nog ongeheeld, als een stralende anemoon. Het was 
+nog ongeheeld, als een stralende anemoon. Het was gekomen 
 
 van een schrapend, roestig anker. Het puntige ijzer<br/>
 sneed zijn huid in een golfslag. Hij boog naar het schuim<br/>

boek1_hoofdstuk9_deel1.md

@@ -0,0 +1,101 @@
+I
+
+In het stormseizoen is het leven altijd zwaarder.<br/>
+Achille zat zonder geld. Zijn maat, Philoctète<br/>
+vond landwerk voor hem. Z'n kano was nu een trog van beton
+
+op Plunketts varkensbedrijf. Een bezem zijn riem. Door het natte,<br/>
+ruisende gras naast de weg, met een zak op zijn hoofd,
+liep hij, om geld te besparen zes mijl naar de plantage.
+
+Regen sisselde onder het zwarte gebladerte, witte flarden dreven<br/>
+over de getormenteerde velden, de bamboe op de heuvels<br/>
+was geknakt en hij was platzak. In de windvlagen miste hij de geur
+
+van de zee. Gelukkig had Plunkett hem een kans gegeven<br/>
+na dat gedoe met Helen en het huis. Koeien loeiden onder bomen,<br/>
+het okeren pad naar het huis zigzagde in stroompjes
+
+van zachte, zompige klei, die zich tussen zijn tenen wurmde.<br/>
+Er was geen zon, hij wist het zeker. Geen bloedhete bootrand<br/>
+waar de warme riemen rustten. Geen zee met gebleekte zeilen.
+
+In zuigende laarzen schepte hij het voer<br/>
+in de stomende troggen waar de varkens zich verdrongen<br/>
+en sprong weg van de borstelige bonken, die botsten
+
+tegen zijn knieën als de houten poort werd geopend.<br/>
+Vervolgens veegde Achille de mest van het cement met een<br/>
+bezem, waarna de verstopte stront door de goot spoelde,
+
+wanneer hij de gegalvaniseerde emmer hard tegen de stinkende<br/>
+muur sloeg, en gooide hem nog eens nog harder,<br/>
+in repetitieve woede, als stormkoppen die hard
+
+tegen de rotsen slaan, stromend. Van binnen vervloekte hij het gekrijs<br/>
+van de gedoemde paniek van de varkens die onder de stront<br/>
+zaten, hun glibberige poten betraden de poorten van zijn dromen.
+
+"Ik mis de zachte noordelijke regen. Ik mis de seizoenen"<br/>
+zuchtte Maud, en ze bedoelde: die klimaat mist subtiliteit<br/>
+Een windvlaag hoorde deze klacht, want nu werd de moesson
+
+nog bozer en regende het nog harder, totdat tussen de stal<br/>
+en het ondergelopen terras een ondoordringbare jungle<br/>
+ontstond, die met stijgende monotonie timmerde
+
+op de lianen die slingerend op de daken sloegen,<br/>
+oprispingen brullend in de gegalvaniseerde goten.<br/>
+Dan, doornat als papier, waren de heuvels een Chinese prent
+
+en ze ontwaarde subtiliteit die ze eerder niet zag.<br/>
+Bamboe stengels. Natte wolk. Boer met strohoed en stok.<br/>
+Varenblad. Witte mist. Meeuw langs frisse waterval.
+
+De kaart van de hemel brak open in naties<br/>
+en een zompige flard omhulde de volgeladen maan<br/>
+toen Achille de staarten van paarden zag, voorspellingen
+
+van een grommende lucht die elk voorteken onderstreepten -<br/>
+van de weduwsluiers van indigo wolkbreuken<br/>
+tot kaarsen van reigers geschroefd op een zwaaiende tak,
+
+dan de vlammende bliksem; in onontwarbare knopen<br/>
+verbrandden termieten hun glazige vleugels die het hete glas<br/>
+van de Coleman lantarens bevlekten en vielen weg als mieren.
+
+Dan de volgende dag, de stilte. En daarin roerdompen<br/>
+en meeuwen cirkelend landinwaarts. Dan in de verte<br/>
+het vreemd gele licht. Hij moest eruit voor kerosine
+
+in Ma Kilman's drukke winkel, en hij was op de terugweg<br/>
+half blind door haar felle gaslamp, toen een blauw schijnsel<br/>
+de daken verlichtte en de straat verwijdde met een vorkende krak
+
+van bliksem, die de reigers in brand zette, razend over de palmen<br/>
+in de kapotbarstende lucht. De fles viel uit zijn handen.<br/>
+Regen op de gegalvaniseerde nacht. Helen in zijn armen.
+
+De wind schakelde als een auto met de versnelling<br/>
+van de racende zee. Hij raapte de fles op. Sprintte<br/>
+naar de poort, vocht met de roestige grendel en
+
+neerploffende speren van regen smeten hem tegen de deur,<br/>
+maar hij ramde hem open, toen hij het botsen hoorde<br/>
+van duizenden ijzeren spijkers, uitgegoten over de 
+
+regenopvang op het dak. De wolkengaljoenen vochten<br/>
+met blauw flitsend boordvuur. Achille, nat tot op het bot<br/>
+vulde de lamp en ontstak hem. Hing de koperen
+
+lamp uit de wind en rukte zijn shirt uit op het bed.<br/>
+Schaduwen kronkelden vanuit de vlam, het waren bananenbomen<br/>
+die zich een weg worstelden onder het kleine dak boven zijn hoofd.
+
+Na enige tijd was hij gewend aan het harde lawaai<br/>
+onder het ijzeren dak. Hij at koude jackfish en bad<br/>
+dat zijn oude kano op het hoge zand in orde was.
+
+Hij stelde zich het galjoen voor, diens geest, door de verwarde<br/>
+touwen van de orkaan en doofde de lamp.<br/>
+Hector en Helen. Hij lag in het duister. Klaar wakker.

boek1_hoofdstuk9_deel2.md

@@ -0,0 +1,41 @@
+II
+
+Hector was niet bij Helen. Hij was bij de zee,<br/>
+hij moest achter zijn kano aan, want het touw van het anker<br/>
+was los, maar de zwarte regen tuimelde zonder genade
+
+de boeg terug in de golftroggen en hij zocht tastend<br/>
+de landvast, en in de bruine, met noten bezaaide trog<br/>
+liep de boot onder en smerig water draaikolkte rond zijn voeten;
+
+hij zag hoe elke golf crashte. Water spatte hoog als een huis!<br/>
+Dan de lange harde kanonslag van donder die erachteraan brak,<br/>
+hij zag door de regen het land niet, maar dacht dat het niet ver was
+
+van het zanderige water, en toen werd hij bang,<br/>
+toen hij zag dat hij de vuurtoren al bijna voorbij was<br/>
+die in de vlagen bleef draaien, zonder het anker, de boot
+
+bijna kapseizend, verplaatste hij zijn gewicht,<br/>
+peddelde hard met een riem om te keren<br/>
+maar hij peddelde lucht, de golftoppen bruinig-wit,
+
+kolkend met afgerukte palmbladen; hij stond op met de riem,<br/>
+op de kielplank wiegend, en zat, zijn ziel nat<br/>
+en rillend. Hij kroop naar de boeg, en dook richting de kust,
+
+maar werd geraakt door het draaiende achterdek, dus dook hij onder<br/>
+de rommel om kalmte te vinden en diepte, maar hoe meer<br/>
+hij dook, hoe harder de golven hem tolden, donder
+
+en bliksem kraakten en hij zag hoe de kano ten onder<br/>
+ging zonder verdriet; bereed een tijdje een trog<br/>
+peddelend op zijn rug, om het ritme te tellen
+
+van de golven, gleed toen een langzaam zwellende muur af<br/>
+als een surfer: toen hij het metrum begreep, kon hij zwemmen<br/>
+met de afnemende branding, niet tégen de wil van de zee,
+
+liet zich rollen als het verkoos, zelfs als het koos<br/>
+hem te behandelen als afval; toen voelde hij het schuren<br/>
+van fijn zand en kwam wankelend overeind op het strand.

boek1_hoofdstuk9_deel3.md

@@ -0,0 +1,101 @@
+III
+
+De Cycloon, die huilt want één van de lansen van<br/>
+een rondvliegende palm heeft hem geschampt in zijn ene oog,<br/>
+waadt kniediep in de troggen. Terwijl hij blind verder struint
+
+zet Bliksem, zijn boodschapper de lucht op stelten<br/>
+met zijn gevorkte stappen, of hij knettert over de golven<br/>
+met een gespleten elektrisch wensbot. Zijn vrouw, Ma Rain
+
+smijt emmers van het balkon van haar bovenhuis.<br/>
+Ze wringt de doornatte doeken van de palmen uit en weer<br/>
+verandert ze haar meubilair, weeklachten van wolkbanken
+
+wekken de Zon niet. De Zon had de hele dag gewerkt<br/>
+en slaapt de nacht uit. Na alle rampen<br/>
+was hij het die opruimde na dat godverdomse feestje.
+
+Dus ging hij gelijk naar bed bij de eerste spetters.<br/>
+Nu kookt de zee in een kolenpot met landtongen<br/>
+als hendels een storm en de eerste regen begint te sissen
+
+als vet, er is een grote vraag naar kaarsen<br/>
+in Ma Kilman's winkel. Kaarsen, spijkers, een opleving<br/>
+onder de gelovigen en lagere prijzen voor lucifers en brood.
+
+In het grijsverticale bos van het stormseizoen,<br/>
+wanneer je de kransen van de doden terugkrijgt van de smerige zee,<br/>
+was alles wat het dorp kon doen luisteren naar de muziek van de goden,
+
+en ze bespeelden elk instrument dat bij hen opkwam,<br/>
+harpzuchtige golven van de hier-en-daar-snaren van de zee,<br/>
+de knokkelbot samba's, de harde Shango drums
+
+lieten Neptunus rocken op de rocks. Feest begin! Erzulie<br/>
+ratelend op haar wasbord; Ogun de grote smid, voelde<br/> 
+No Pain; Damballa kronkelend als een Zamboli 
+
+hagedis, haar grote  voeten stampend op het plafond<br/>
+dronken als de zeegod, springend van muur naar muur, roepend<br/>
+"Mama, die poku zo hard, ik word gek van!"
+
+En voegde daad bij zijn woorden. De mensen zeiden gebeden<br/>
+maar de goden, die moe waren, gaven een feestje, <br/>
+en hun feestjes duurden dagen en de muziek varieerde
+
+van polkas van regen tot golven die La Comète dansten,<br/>
+en de branding applaudisseerde bij het wisselen van het ritme,<br/>
+want de goden zijn niet als de mens, ze hebben het goed samen,
+
+de vieren hun orkaanfest in hun huis in de wolken<br/>
+en wat ze bijeenbrengt is het donderende weer<br/>
+waar Ogun er één afsteekt met zijn maat Zeus.
+
+In zijn hut hoorde Achille violen en tsjak-tsjak,<br/>
+een geluid als een huilende Helena in de kabels<br/>
+van de telefoon, of Seven Seas, blind als een zeil in de regen.
+
+In de getroffen valleien, met bakken bruin water<br/>
+voor hun boegen, koplampen aan, dreven bussen<br/>
+langzaam over stromende straten, door het slagveld
+
+van de laatste bananenoogst, voorbij stijf gezwollen koeien<br/>
+van kolkende modder, terwijl geweien van bomen op de oevers<br/>
+slingerden als migrerende rendieren. Het was alsof
+
+de rivieren, jaloers op de zee, moe in één sprong<br/>
+overgestoken te worden waren samengebald in een kracht<br/>
+die eilanden van dorpen maakte, bruggen veranderde in 
+
+obstakels tegen een zich door muren stompende macht.<br/>
+De regen ging over, maar de mensen keken richting de bergrand,<br/>
+klaar voor een nieuwe strijd en de vloed in zijn trots
+
+spoelde de zee in; toen hoorde Achille tunnels<br/>
+bruin water dat brullend de mangrove in stroomde, zijn tij<br/>
+verborg de kielen van de kano's. En de natte boorden
+
+stroomden vol met regenwater dat ze liet rotten<br/>
+als je niet hoosde. De rivier was tevreden.<br/>
+Hij was ook een god. Teveel was er al vergeten.
+
+Toen, als een muis na het feest, zijn klauwen gekruld als mos,<br/>
+de dauw snuivend, terwijl de vuurtoren zijn oog opende,<br/>
+kwam de zon tevoorschijn. En de mensen telden het verlies
+
+dat de goden hadden gemaakt onder de opklarende lucht.<br/>
+Kaarsen, opgebrand en uitgedoofd. Grote gele tractors<br/>
+husselden een salade van bomen, in gele hesjes
+
+zetten mannen de dode palen weer overeind, werklui<br/>
+met witte helmen en regenjassen hoorden de castagnetten<br/>
+van de golven over de eilanden verder trekken`
+
+van hier naar Guadeloupe, de kralensnoeren waren stil.<br/>
+Ze zagen de troep, die de goden in maar één nacht hadden gemaakt<br/>
+terwijl Bliksem zijn stelten over de laatste berg tilde.
+
+Achille hoosde zijn kano onder een amandel<br/>
+die rilde van de regen. Er zouden mooie dagen komen,<br/>
+tot de volgende storm, en hun frisheid was heerlijk.