3.7 KiB
II
Voor Plunkett kwam met dit schijtweer de wanhoop,
van de doorzeurende stormen van juli,
totdat de boerderij langzaam tot stilstand kwam. Dit jaar
was de regen een onverroerbaar woud, de vertakte lucht
groeide omlaag als mangrove, of immense banyanbomen.
De lampen wiebelden zachtjes van het dak van de stal,
met plakkende snoeren vol vliegen, totdat hij zoals allemaal
de buien beloerde, hij haatte de stilte die ieder voor zich
over de arbeiders hing, als hun werk weer klaar was.
Hij begreep dat ze hem nooit anders zouden bekijken
dan als hun baas. Zíjn dak hing boven hun hoofden
terwijl ze mismoedig de regen bekeken
die de opgehoopte grond in de tuinbedden van Maud verspoelde,
hun ogen glazig en mistig van één of andere vergeten pijn
van de witte puinhopen van lelies, de druipende planken
van touwdraaiend water dat blies van de lekkende stal,
terwijl Maud binnen borduurde op haar tapijt met vogels
in het lamplichte huis dat elke gestrekte windvlaag
verder van hem afblies. Hij zag haar achter het raam
en voelde dat ze wegdreef, precies als de geest
van het verdronken galjoen. Hij stiefelde naar huis.
Hij bleef in het huis. De rode kat stond met zijn poten
tegen het garenspinnende raam. Varkens naar de slachter
als infanterie die is afgemat van schoppen en sloten.
en lelies, gek van de regen, kozen de dood in het water
als zwangere maagden in Victoriaanse romans.
Maud redde er enkele. In hoed en gele regenjas,
boog ze over hun bedden als de miezer wat zakte;
maar dan werden de bedden weer donker, de miezer trok aan
en werd een nog zwaardere stortbui dan eerst.
Bomen en elektriciteitspalen vielen. Licht ging aan in het huis.
Een winter belegerde hen met slappe kranten en thee.
Voorbij de orchideeën bekeek ze de grijze sluiers van buien
achter het grauwe gazon, aflopend richting de grauwe zee.
Onder de traanvormige lamp van kristal afkomstig uit Ierland,
brommend dan stil en weer brommend. Ze schikte de bloemen
die ze gered had in vazen met haar nerfaderige handen.
Seychellen. Zeeschelpen. Hij bezag haar en dronk met slurpende slokken
waar ze gek van werd, zijn thee. Hij was razend
als de moesson, als ze een dom riedeltje op de piano begon
bijvoorbeeld "Bendemeer's stream", elk akkoord overgroeide het huis
met giftig jeukend onkruid. Hij propte zijn pijp vol,
zette er er zijn tanden in, en in een vlaag van rauwe razernij
stortte zich op de ongesluierde piano en ramde de klep dicht,
miste haar vingers. Maud wachtte. Ze sloot de bladzij
van Airs from Erin en, heel voorzichtig, legde hem uit het zicht
onder het fluweel van de kruk van de piano,
streek langs hem heen met haar sluier, en beklom de langzame trap,
wreef aan haar vingers. Geen zot zo gek als een ouwe,
brieste de majoor. Tranen stroomden langs het raam,
maar niet in zijn oog. Wanneer? Het was de oude wond in zijn hoofd.
Onzin. Makkelijke smoes. De oorlog haalde hij er nooit bij.
Het was als de zonde in het paradijs. Toen hoorde de majoor
iemand zachtjes kloppen. De stem zei: "Majoor?
Majoor, wij gaan," en ging. De rode kater ontwaakte
op de donkere sofa. Hij pakte hem voorzichtig,
zette hem bij het raam om deze wereld te bekijken
zoals hij het zelf niet meer deed. Met volgelopen hart
ging hij naar boven, stil door de deur. Ze sliep. Maar toch nooit
met de armen over haar ogen. Door verdriet overvallen
zat hij op het bed, en toen huilden ze samen,
de vergevende regen van wie echt lief heeft gehad.
Het voelde zo lang als het hele seizoen, en toen werd het droog.