bladzijde 5

boek1.md

@@ -45,4 +45,35 @@ als alen hun naam schrijven in het heldere zand
 waar de zon de rivier zijn herinnering beschijnt
 en golven grote varens knikken naar de zee zijn zang.
 
+Hoewel vuur de aarde vergeet van waar het oprijst,
+en netels de holen bedekken waar de laurieren vielen,
+hoort de leguaan de bijlen, wolk in de ogen
+
+op zijn verloren naam, toen het kruipende eiland 
+"Iounalao" heette, "Waar de leguaan woont."
+Maar, hij neemt zijn tijd, de leguaan klimt
+
+in het scheepstuig van klimop, keelzak opgezet,
+schouders in de zij, zijn eigenwijze staart
+bewegend met het eiland. De gespleten peulen van zijn ogen
+
+gerijpt in een slaap die eeuwen duurde,
+die opklom met de rook van de Arowakken, tot een nieuw ras
+ongekend door de hagedis, de bomen stond op te meten.
+
+Dit waren de zuilen die vielen, een blauwe ruimte
+voor een nieuwe God, waar de oude goden stonden.
+De eerste god was een gomboom. De generator
+
+begint met gejammer, en een haai die de kaak opzij heeft
+joeg de snippers als makrelen over het water
+in de trillende planten. Nu zetten ze de zaag stil,
+
+nog heet trillend om de verse wond te bekijken.
+Ze schraapten de mossige woekeringen weg, en trokken
+de wond vrij van het bladernet waarmee het verbonden was
+
+met deze aarde, en knikten. De generator sloeg 
+aan het werk en de snippers vlogen nog sneller en 
+de haaietanden beten gelijkmatig. Ze sloten de ogen.