1.9 KiB
I
"Touchez-i, encore: N'ai fendre choux-ous-ou, salope!" "Doe dat nog eens en ik trap je kont, bitch!" _"Moi, j'a dire-'ous pas prêter un rien. 'Ous ni shallope,
'ous ni seine, 'ous croire 'ous ni choeur campêche?"_ "Ik zeg je, leen niets van mij. Je hebt een kano en een net. Wie denk je dat je bent? Koning hardhout?"
"'Ous croire 'ous c'est roi Gros-Îlet? Voleur bomme!" "Je denkt dat je koning Gros-Îlet bent? Blikkendief!" Dan in het Engels: "I go show you who is king! Come!"
Hector stapte uit de schaduw. En Achille, het moment dat hij het kapmes zag, een gek, een gestoorde, verteerd door jaloezie, zette het blikje
dat hij uit Hector's korjaal had geleend netjes terug in de boeg van Hectors boot. Daarna veegde Achille die genoeg had van deze idioot zijn eigen mes af en zwaaide ermee.
Nu verschenen de dorpelingen uit de groene schaduw van amandelen en lobbige manzanilla bladeren voor het duel dat Hector wilde. Achille liep weg en wachtte
naast het lauwe water. Hector beende op hem af. De dorpelingen volgden. De branding verstomde ineengedrongen van angst aan de rand van het strand.
Toen regende het ver op zee in een glinsterende bui pijlen vanuit de smaragdgroene golfbreker van het rif, de schachten vlogen met duidelijke kracht
in de zon en daarachter, klaar voor de slachting stonden schreeuwende dorpers, een golf van geluid, armen in de lucht richting het licht. Hector rende plenzend
door de kreken en de regen naar Achille zijn kapmes geheven. De woedende branding kraste met zijn staart als een briesend hondengevecht. Een man
doodt uit woede zelfs zijn eigen broer, maar de gestoorde die Achilles shirt van zijn schouder scheurde verscheurde ook zijn hart. De woede die hij voor Hector voelde
was schaamte. Om elkaar te lijf te gaan om een hoosblik volkomen bedekt met roest. Het duel van deze vissers ging over een schaduw, en die heete Helena.