omeros/boek1_hoofdstuk5_deel3.md

III

Hoe vlug het vervliegt, dacht Maud. De emaillen lucht,<br/>
de vergulde palmen, de bars als altaren van raffia<br/>
zelfs voor die Madonna die haar baby wast

met zijn kleine garnaaltje. Op een dag zal de Mafia<br/>
deze eilanden runnen als een roulette. Hoeveel zin<br/>
heeft de toewijding van Dennis als hun eigen ministers

cashen met Casino's met hun eeuwige smoesjes<br/>
van meer banen? Hun toekomst voelde sinister<br/>
als die van het ebbenzwarte meisje in haar gele jurk.

"Daar heb je het gedonder" fluisterde Maud in haar glas.<br/>
In een vlaag die surfers aan hun zeil liet hangen<br/>
zag Plunkett Helena's trots voorbijlopen

in dezelfde gele japon die Maud voor haar gemaakt had.<br/>
"Haar staat het beter," glimlachte Maud. Maar die meid liegt<br/>
de hele tijd en ze steelt. "Waar moet dat heen?"

"Wie zal het zeggen?" zei Plunkett, die de gele vlinder volgde<br/>
met haar gele panelenvleugels die eens aan zijn vrouw behoorden,<br/>
de zwarte V van haar fluwelen rug, bij de waterlijn.

Haar hoofd gebogen; ze leek op drift als een zwerver,<br/>
niet de bazige hulp die hun huishouden regeerde.<br/>
Het was op dat moment dat hij een plicht ervoer

jegens haar verlorenheid, een soort eerherstel<br/>
meende hij, voor die ongelukkige schoonheid<br/>
net als die van het eiland. Hij leegde zijn schuimende Guinness.

Seychellen. Zeeschelpen. In het bakje olijven<br/>
stapelden de pitten zich op, hun groene vlees afgekloven.<br/>
God weet wat we van hen namen. Yes Sir! Vlug, want

het Britse rijk kromp. Het bekeek het silhouette<br/>
van zijn vrouw, haar frèle profiel in een ovaal<br/>
ivoren wolk, als een Victoriaans medaillon,

zoals ze toen, onder gekruiste zwaarden haar sluier opende.<br/>
De vlag hing bij het kampement in de heuvels<br/> 
in Opper Punjab, als een van de mast vallend zeil;

Een olifant boog zijn knieën, zijn striemen<br/>
kronkelden als de theepaviljoens van de Raj<br/>
wiens afnemend tij de kustlijn der naties verhief

kantachtig als Helen's hemd. In de luchtspiegeling<br/>
bewogen de gouden palmen hun kwasten. Eden's Egypte<br/>
zonk in het getinte zand. De pyramides van Gizeh

duister als de puntige Pitons waar Achille roeide<br/>
met beide riemen als geweren. Wolken Moslims in overgave<br/>
schuimden de grotten van moskeeën in en eer en glorie

vervlogen als helmboswuivende brandies. Treurige hymnes<br/>
rezen op in de steenwebbige abdij. _Memento mori_<br/>
met het tromgeroffel van Remembrance Day. Duiven koeren

over Trafalgar. Wat Helen nodig had waren verhalen,
<br/>
dat was het medelijden dat Plunkett voelde voor haar.<br/>
Haar eigen verhaal. Niet hun strijd, maar dat dat van haar.

Die naam met zijn historische hallucinatie,<br/>
verlichtte het strand; de vlinder dartelde tot Plunketts<br/>
vreugde van myrmidoon naar myrmidoon, van de ene 

toerist op zijn rug naar een ander. Haar stad was Troje,<br/>
de rook die de in de strijd gevallen soldaten verbergt.<br/>
Dan haar gezicht dat eruit verschijnt, haar borsten de Pitons,

de palmen de roestige speren suizend in de dodelijke strijd<br/>
van de kolkende beek; voor haar hadden Gallië en Brittanië<br/>
forten en versterkingen gebouwd, de verwoestte barakken

met overgroeide tunnels en een fallisch kanon;<br/>
voor haar gingen ceders in groen zonlicht voor de bijl.<br/>
Zijn hoofd was op drift met de rook in zijn dromen

die naar de zee dreef. Lawrence stond voor hem. Hij zei:<br/>
"Werk is gedaan, Major, Major?" Maud stootte hem aan.<br/>
"Dennis, de rekening". Maar er was nooit betaald.

Niet aan de huishoudster, met haar plastic sandalen<br/>
in het water, in een jurk die ze had moeten stelen. Oorlog. Oorlogen<br/>
 dun als een rookpluim op het water. Maar de doden waren reëel.

Hij glimlachte om de mythische hallucinatie<br/>
die samenkwam in de schaduw van die naam.<br/>
Het eiland heette eerst Helen; een Homerische associatie

steeg op als rook van een belegering. De Battle of the Saints<br/>
begon met dat geluid, van wat heette "Gibraltar<br/>
van de Caribbean," Na dertien verdragen

waarbij ze gebeden verruilde als knieën bij het altaar<br/>
todat de Engelsen en de Fransen uiteindelijk de vrede<br/>
tekenden in Versailles. Dit alles bedacht hij

terwijl Lawrence het terras op kwam zwoegen<br/>
met eindelijk de rekening, en het verdrag werd getekend;<br/>
De schaduw van haar gezicht ging langs het papier

zoals het was in Versailles, twee eeuwen geleden<br/>
in de schaduw van Admiraal Rodney's samengedromde soldaten;<br/>
een eiland met leeuwenkop herdenkt de oorlog,

zijn knielende flanken geel van de droogte en op de rand gras,<br/>
als een wuivende maan. Een tijdje zag hij de ober<br/>
bewegen tussen de witte ijzeren schilden op het witte terras.

In het dorp op St. Peter's Day bij de olympiade<br/>
was hij de official met het startpistool,<br/>
geleend van de manager van de marina.

Het was niet de Egeische Zee. Ze beklommen geen Parthenon<br/>
voor de lauwerenkrans. Naast de arena was het depot,<br/>
het amfitheather van de oceaan. Als iemand een kroon droeg -

_Victor Ludorum_ - wist niemand wat het betekende<br/>
of wou het weten. De Latijnse syllaben verdronken<br/>
in klappende dialect van het publiek. Hector

die won, of Achille op een haar, maar iedereen<br/>
wist dat de echte prijs, terwijl de kruisende ovalen<br/>
van hun dijen langs de joelende tribunes vlogen,

of van hun marathon, zes keer rond het stadje,<br/>
Helen was, niet een schild of een ham voor met Kerst;<br/>
terwijl er één onder gejoel in twee kampen van de ingevette paal zakte.