57 lines
No EOL
2.4 KiB
Markdown
57 lines
No EOL
2.4 KiB
Markdown
III
|
|
|
|
"Omeros," lachte ze. "Zo noemden we hem in het Grieks,"<br/>
|
|
zijn kleine buste strelend, met de gebroken neus als een bokser,<br/>
|
|
en ik dacht aan Seven Seas, die in de stank
|
|
|
|
van drogende visnetten de klank van het strand beluisterde.<br/>
|
|
Ik zei: "Homeros en Vergilius zijn boeren uit New England",<br/>
|
|
en het gevleugelde paard bewaakt hun pompstation, inderdaad."
|
|
|
|
Ik aaide een arm en voelde de blik van het schuimende hoofd<br/>
|
|
koud als het marmer en haar schouders in het winterlicht<br/>
|
|
in de zolderkamer. Ik zei "Omeros,"
|
|
|
|
en _O_ was de roep van de karko, de zeeschelp, _mer_ was<br/>
|
|
moeder en zee in ons Antilliaanse patois,<br/>
|
|
_os_ een grijs bot, en de witte branding die breekt
|
|
|
|
en een schuimkraag verspreidt op een kust van kant.<br/>
|
|
Omeros was de krak van droog blad en het sissen<br/>
|
|
dat echode uit een grotmond bij eb.
|
|
|
|
De naam bleef in mijn mond, ik zag het licht in een web<br/>
|
|
op haar aziatische wangen, dat haar ogen tekende<br/>
|
|
met de omtrek van een zwarte amandel. Antigone draaide zich om
|
|
|
|
en zei: "Ik ben moe van Amerika. Ik wil weer naar <br/>
|
|
Griekenland. Ik mis mijn eilanden." Schrijf ik. Het brengt<br/>
|
|
de manier terug waarop ze de zwarte golf van haar haar schudde.
|
|
|
|
Ik zag de branding kanten patronen prenten<br/>
|
|
op de kust van haar nek en de neerwaartse stroompjes<br/>
|
|
van zijde gekruld aan haar enkels, als branding zonder geluid
|
|
|
|
en voelde een ander koud beeld, niet het hare maar die van jou<br/>
|
|
zag dit met stenen amandelen als ogen, zijn gebroken neus <br/>
|
|
is afgewend, en de ruisende zijde stemt in.
|
|
|
|
Maar als het tussen de regels kon lezen van haar vloer<br/>
|
|
als een wit heet dek, verweerd door de Antilliaanse hitte,<br/>
|
|
naar het duister ertussen, zou zijn neus schroeien
|
|
|
|
door de stank van geketende enkels, de geboeide voeten<br/>
|
|
schrapend als bladeren en misschien zou het onschuldige <br/>marmer
|
|
zijn witte zaden afgewend hebben. De afstand vergroten
|
|
|
|
tussen zijn mond en de horror onder haar tafel<br/>
|
|
voor de lier op de stoel gehuld in een witte tuniek<br/>
|
|
om te doen wat het verleden altijd doet: lijden en staren.
|
|
|
|
Ze lag kalm als een haven en een wolk bedekte haar <br/>
|
|
met mijn schaduw. Toen verscheen langzaam een boeg<br/>
|
|
met geschilderde ogen uit de geurige regen van zwart haar.
|
|
|
|
En hoorde ik de holle klank geblazen uit een vaas,<br/>
|
|
niet voor koningen, struikelend in sperenregens;<br/>
|
|
kortaf proza van vissers, vloekend over hun kano's. |