1.3 KiB
III
Achille piste in het donker, en sloot vervolgens de onderdeur.
Hij was roestig van de zeebries. Hij tilde de vispan
met de krab van een hand; in een hol onder de hut
verborg hij de betonnen opstap. Terwijl hij de opslag naderde,
zoutte de ochtendbries hem lopend door de grijze straat
langs slaapvaste huizen onder natrium strepen
van straatlampen, naar het droge asfalt dat zijn tenen schraapte;
hij telde de kleine blauwe vonken van losse sterren.
Bananenblad knikte naar de golvende
woede van hanen, hun kreten krijtend als rode kalk
die heuvels op een bord tekent. Als zijn leraar, wachtend,
schuurde de branding zijn vaste tred.
Toen ze elkaar zagen bij de muur van het betonnen kot
was de morgenster teruggestapt, haatte de geur
van netten en visdarm; het licht was hard van boven
en er was een horizon. Hij legde het net bij de deur
van de opslag en waste zijn handen in de bak.
De branding verhief zijn stem niet. Zelfs de magere honden
rond de kano's waren kalm. Een fles absinthe
ging rond bij de vissers, ze maakten smakkende geluiden
en schudden door de bittere bast waarvan het gebrouwen was.
Dit was het licht waar Achille gelukkig in was.
Als, voordat hun handen de boorden vastpakten, ze voor
de zee-wijdsheid stonden, klaar voor de dag.