93 lines
No EOL
3.5 KiB
Markdown
93 lines
No EOL
3.5 KiB
Markdown
**Boek 1**
|
|
|
|
**Hoofdstuk 1**
|
|
|
|
deel 1
|
|
|
|
"Dus zó maakten we vroeger die kano's."<br/>
|
|
Philoctète glimlacht naar de toeristen, die proberen<br/>
|
|
zijn ziel met camera's te vangen. "Als de wind het nieuws brengt
|
|
|
|
naar de _laurier-canelles_, gaan hun bladeren trillen<br/>
|
|
het moment dat de bijl van zonlicht de ceders raakt<br/>
|
|
omdat ze de bijl in onze eigen ogen konden zien.
|
|
|
|
Wind, hef de varens. Ze klinken als de zee die ons voedt,<br/>
|
|
ons leven als vissers. En de varens knikten: 'Ja,<br/>
|
|
de bomen moeten dood.' De vuisten strak in de zakken,
|
|
|
|
want de hoogten waren fris en onze adem maakte veren<br/>
|
|
als de mist, we delen de rum. Eenmaal terug, <br/>
|
|
gaf het ons de geest in moordenaars te veranderen.
|
|
|
|
Ik hef de bijl en bid om kracht in mijn handen<br/>
|
|
om de eerste ceder te raken. Dauw vult mijn ogen,<br/>
|
|
maar ik vuur nog een witte rum. Vooruit dan."
|
|
|
|
Voor wat extra zilver, onder een zee amandel<br/>
|
|
toont hij een litteken door een roestig anker,<br/>
|
|
rolt één broekspijp op met de rijzende klacht
|
|
|
|
van een schelp. Het is gerimpeld als de corona<br/>
|
|
van een zeeëgel. Hij zegt niet hoe het geheeld is.<br/>
|
|
"Er zijn dingen" - hij glimlacht - "meer waard dan een dollar."
|
|
|
|
Hij liet het aan de kletsende waterval<br/>
|
|
om zijn geheim te te schenken aan La Sorcière , sinds<br/>
|
|
de hoge laurieren voor de roep van de duif vielen
|
|
|
|
om zijn zang te geven aan de blauwe stille bergen<br/>
|
|
waar praatgrage stroopmjes het dragen tot bij de zee<br/>
|
|
in stilstaande poelen waar voorntjes door schieten
|
|
|
|
en een reiger rietstengels kruist met een roestige kreet<br/>
|
|
de modder steekt en steekt een voet geheven.<br/>
|
|
Dan wordt de stilte doormidden gezaagd door een waterjuffer
|
|
|
|
als alen hun naam schrijven in het heldere zand<br/>
|
|
waar de zon de rivier zijn herinnering beschijnt<br/>
|
|
en golven grote varens knikken naar de zee zijn zang.
|
|
|
|
Hoewel vuur de aarde vergeet van waar het oprijst,<br/>
|
|
en netels de holen bedekken waar de laurieren vielen,<br/>
|
|
hoort de leguaan de bijlen, wolk in de ogen
|
|
|
|
op zijn verloren naam, toen het kruipende eiland<br/>
|
|
"Iounalao" heette, "Waar de leguaan woont."<br/>
|
|
Maar, hij neemt zijn tijd, de leguaan klimt
|
|
|
|
in het scheepstuig van klimop, keelzak opgezet,<br/>
|
|
schouders in de zij, zijn eigenwijze staart<br/>
|
|
bewegend met het eiland. De gespleten peulen van zijn ogen
|
|
|
|
gerijpt in een slaap die eeuwen duurde,<br/>
|
|
die opklom met de rook van de Arowakken, tot een nieuw ras<br/>
|
|
dat de hagedis niet kende, de bomen stond op te meten.
|
|
|
|
Dit waren de zuilen die vielen, een blauwe ruimte<br/>
|
|
voor een nieuwe God, waar de oude goden stonden.<br/>
|
|
De eerste god was een gomboom. De generator
|
|
|
|
begint met gejammer, en een haai die de kaak opzij heeft<br/>
|
|
joeg de snippers als makrelen over het water<br/>
|
|
in de trillende planten. Nu zetten ze de zaag stil,
|
|
|
|
nog heet trillend om de verse wond te bekijken.<br/>
|
|
Ze schraapten de mossige woekeringen weg, en trokken<br/>
|
|
de wond vrij van het bladernet waarmee het verbonden was
|
|
|
|
met deze aarde, en knikten. De generator sloeg <br/>
|
|
aan het werk en de snippers vlogen nog sneller en <br/>
|
|
de haaietanden beten gelijkmatig. Ze bedekten de ogen
|
|
|
|
om het versplinterde nest. Nu over de weides<br/>
|
|
met bananen, hees het eiland de horens. Zonlicht<br/>
|
|
druppelde op de valleien, bloed spatte op de ceders.
|
|
|
|
en over de struiken stroomde licht van een offer.<br/>
|
|
Een gomboom kraakte. Zijn bladeren een enorme<br/>
|
|
tarp zonder stokken. Het krakend geluid
|
|
|
|
deed de vissers terugdeinzen, de mast helde over<br/>
|
|
leunde langzaam richting de troggen van varens, en de grond<br/>
|
|
trilde onder de voeten in golven, toen waren de golven voorbij. |