H5

boek1_hoofdstuk2_deel1.md

@@ -1,3 +1,5 @@
+**Hoofdstuk 2**
+
 I
 
 Hector was er. Theofile ook. In dit licht,<br/>
@@ -33,7 +35,7 @@ en klauterde de vroege straat op naar Ma Kilman's bar.<br/>
 Ze opende de winkel en zette een fles witte rum naast hem neer.
 
 Zijn scheepsmaten zagen hem, haakten toen hun handen als ankers<br/>
-onder de romp, wiegden ze; de kiel schuurde door droog zand<br/>
+onder de rompen, wiegden ze; de kiel schuurde door droog zand<br/>
 totdat nat zand hem stopte. De riemen deed ratelen
 
 die parallel midscheeps lagen; dan, op het geluid<br/>

boek1_hoofdstuk2_deel2.md

@@ -1,6 +1,6 @@
 II
 
-In het haldfuister stond Seven Seas op en maakte koffie<br/>
+In het haldfuister stond Seven Seas op en maakte koffie.<br/>
 Zonlicht was bezig de ring van de horizon te verwarmen<br/>
 en wolken rezen als broden. In de hitte van de 
 
@@ -52,7 +52,7 @@ Behalve één hand zat hij doodstil,<br/>
 met zijn ei-witte ogen, vingers gravend in het verleden<br/>
 van een andere zee, gemeten met roeispanen.
 
-O open deze dag met het geluid van de zeeschelp, Omeros,<br/>
+O open deze dag met het geluid van de karko, Omeros,<br/>
 zoals je deed in mijn jeugd, toen ik een woord was<br/>
 zacht uitgeademd langs de tong van het zonlicht.
 

boek1_hoofdstuk2_deel3.md

@@ -17,32 +17,32 @@ moeder en zee in ons Antilliaanse patois,<br/>
 _os_ een grijs bot, en de witte branding die breekt
 
 en een schuimkraag verspreidt op een kust van kant.<br/>
-Omerois was de krak van droog blad en het sissen<br/>
+Omeros was de krak van droog blad en het sissen<br/>
 dat echode uit een grotmond bij eb.
 
 De naam bleef in mijn mond, ik zag het licht in een web<br/>
 op haar aziatische wangen, dat haar ogen tekende<br/>
 met de omtrek van een zwarte amandel. Antigone draaide zich om
 
-en zei: "Ik ben moe van Amerika. Ik wil terug naar <br/>
+en zei: "Ik ben moe van Amerika. Ik wil weer naar <br/>
 Griekenland. Ik mis mijn eilanden." Schrijf ik. Het brengt<br/> 
-de manier terug waarop ze haar zwarte golf van haar schudde.
+de manier terug waarop ze de zwarte golf van haar haar schudde.
 
 Ik zag de branding kanten patronen prenten<br/>
 op de kust van haar nek en de neerwaartse stroompjes<br/>
-van zijde gekruld aan haar enkels. Als branding zonder geluid
+van zijde gekruld aan haar enkels, als branding zonder geluid
 
 en voelde een ander koud beeld, niet het hare maar die van jou<br/>
-zag dit met amandelpitten als ogen, zijn gebroken neus <br/>
+zag dit met stenen amandelen als ogen, zijn gebroken neus <br/>
 is afgewend, en de ruisende zijde stemt in.
 
 Maar als het tussen de regels kon lezen van haar vloer<br/>
-als een wit heet dek, verweerd door Antilliaanse hitte,<br/>
+als een wit heet dek, verweerd door de Antilliaanse hitte,<br/>
 naar het duister ertussen, zou zijn neus schroeien
 
 door de stank van geketende enkels, de geboeide voeten<br/>
 schrapend als bladeren en misschien zou het onschuldige <br/>marmer
-zijn witte pitten afgewend hebben. De afstand vergroten
+zijn witte zaden afgewend hebben. De afstand vergroten
 
 tussen zijn mond en de horror onder haar tafel<br/>
 voor de lier op de stoel gehuld in een witte tuniek<br/>

boek1_hoofdstuk3_deel1.md

@@ -1,3 +1,5 @@
+**Hoofdstuk 3**
+
 I
 
 _"Touchez-i, encore: N'ai fendre choux-ous-ou, salope!"_<br/>

boek1_hoofdstuk3_deel3.md

@@ -0,0 +1,47 @@
+III
+
+_"Mais qui ça rivait-'ous, Philoctete?"_ - _"Moin blessé"_<br/>
+"Maar wat is aan de hand met jou, Philoctète?" - "Ik ben gezegend<br/>
+met deze wond, Ma Kilman, _qui pas ka guérir piece.
+
+Die niet meer overgaat." "Nou doe rustig aan.<br/>
+Ga naar huis en ga liggen, geef die voet een beetje rust"<br/>
+Philoctète, zijn broekspijpen opgerold, staart naar de zee
+
+vanuit het verweerde raam van de shop. De jeuk aan de wond<br/>
+tintelt als de tentakels van de anemoon<br/> 
+en de gesprongen blaar van een Portugees oorlogsschip.
+
+Hij geloofde dat de zwelling van de geketende enkels<br/>
+van zijn grootvaders kwam. Hoe dan, ging het niet over?<br/>
+Dit kruis dat hij droeg was niet alleen van het anker
+
+maar van zijn ras, voor een dorp arm en zwart<br/>
+als de varkens die wroetten in brandende hopen<br/>
+en vervolgens in het slachthuis hingen aan ankers.
+
+Ma Kilman naaide. Ze keek op en zag zijn gezicht<br/>
+wegkijken van het wit van de straat. Hij wachtte<br/>
+tot hij in slaap viel op de tafel. Dat ging dagen zo door.
+
+Het ijs werd warm water naast de zelfhaat<br/>
+in het gebaar met zijn hoofd in zijn handen geklemd. Ze<br/>
+hoorde de jongens naar school gaan in hun blauwe uniforms,
+
+ze schreeuwden naast zijn armen. "Fieloh! Fielosofié!"<br/>
+Een mummie gebalsemd in Vaseline en alcohol.<br/>
+Ze fluisterde zacht in de Egyptische stilte:
+
+"Er is een kruid ergens, een medicijn en de manier<br/>
+waarop mijn oma die kookte. Ik bekeek altijd de mieren<br/>
+die op de witte plantenpot klommen. Maar, God, waar was dat weer?"
+
+Waar was die wortel? Welke kassie, welke warme kruidendrank<br/>
+kon deze vertakte rivier van zijn vuile bloed reinigen,<br/>
+het sap van een gewonde ceder? Wat betekende het,
+
+deze naam die als een ziekte klonk? Eén goeie klap<br/>
+van zijn kapmes in de tuin sloeg de verdomde naam los<br/>
+van de rottende yam. Hij zei _"Merci"_. En hij vertrok.
+
+

boek1_hoofdstuk4_deel1.md

@@ -0,0 +1,63 @@
+**Hoofdstuk 4**
+
+I
+
+Buiten het dorp is een bos van bloedbomen met doorns<br/>
+die er rondom in de droge schaduw liggen. Keien<br/>
+en kwarts dat glinstert als regen. Ooit waren de bomen
+
+deel van een terrein met een molen zo oud als<br/>
+het dorp ernaast. De verlaten weg loopt<br/>
+langs enorme roestige ketels. Vaten om suiker te koken
+
+en zwarte pilaren. Dit zijn de enige resten<br/>
+van de geschiedenis, als dat het is wat ze zijn.<br/>
+De verdraaide bloedboom stammen zijn oranje van de zeebries;
+
+boven hen torent een verrassende cactus.<br/>
+Philoctète hinkte naar zijn yamtuin daar. Sidderend<br/>
+liep hij over het terrein, liefkoosde zijn kapmes,
+
+toegeblèrd door bruine, kwastige schapen, die zijn naam herhaalden.<br/>
+"Beeeeh, Philoctète!". Hier in de Atlantische wind<br/>
+bogen de amandelen mee als de vlam van een kaars.
+
+De gedachte aan kaarsen deden hem denken aan zijn eigen dood.<br/>
+De wind draaide de yambladen als kaarten van Afrika,<br/>
+hun aderen bloedden wit en Philoctète, hobbelend
+
+liep tussen de yambladeren als een verzwakte patient<br/>
+door een ziekenhuisgang. Zijn huid stond in brand,<br/>
+zijn kop was een mierenhoop; hij hoorde krabben kreunen
+
+met arthritische klauwen, hij voelde een molkrekel<br/>
+tot op het bot in zijn wond boren. Zijn knie gloeiend ijzer,<br/>
+zijn borst een zak ijs en achter de tralies
+
+van zijn roestige tanden, als een mangoest in een kooi<br/>
+een kreet, gek als die kwam. Zijn tong schuurde zijn poten<br/>
+aan het dak van zijn mond, ratelde woest aan de tralies.
+
+Hij zag blauwe rook boven het land, de bamboe palen<br/>
+bij elkaar in een net, de drijvende veren van een priester.<br/>
+Als kapmes rook kapt, als de hanen eieren
+
+schijten, vloekte hij, krijgt de zwarte mens rust<br/>
+van God; precies op het moment dat een pijlenjacht<br/>
+zijn wond trof en hij schreeuwde in het yambed.
+
+Hij strekte de voet, haalde vlijmscherp ijzer<br/>
+langs pleitende vinger en duim. De yambedden veerden op<br/>
+in koud zweet. Hij kapte elke wortel bij de hiel.
+
+Hij hakte bij hun hiel. Zag hoe ze krulden,<br/>
+gesneuveld zonder wortels. Vervloekte de yams: "Verdomme!<br/>
+Zien jullie hoe het is, zonder roots in dit land?"
+
+Snikte toen met zijn gezicht in de gevelde bladeren. Sap<br/>
+druppelde uit hun gapende stengels, als zijn eigen verdriet.<br/>
+Een vlieg waste vlug zijn handen van dit bloedbad.
+
+Philoctète voelde een kruipende mier langs zijn voorhoofd.<br/>
+Het was de wind. Hij keek op naar een blauwe akker <br/>
+en een tak waar een zwaluw stil neerstreek.

boek1_hoofdstuk4_deel2.md

@@ -0,0 +1,30 @@
+II
+
+Hij voelde het dorp in zijn rug, hoorde de zeeruis<br/>
+van auto's verderop. De zeezwaluw bekeek hem.<br/>
+En twitterde zeewaarts, opgeslokt in een schuimende wolk.
+
+Zo lang als het duurt dat een druppel verdampt<br/>
+op de was van een taroblad, lag Philoctète<br/>
+op zijn gekiezelde rug op de hete aarde en keek naar de lucht.
+
+waar witte continenten in zijn geografie bewogen. <br/>
+Hij vroeg God's vergeving. Boven de stille baai<br/>
+rook het gras goed en de metamorfose van wolken was mooi in zijn ogen.
+
+Hij hoorde strijders zich haasten naar de strijd,<br/>
+maar het was wind die door de yams woei. Het geluid<br/>
+van trillende speren van palmen. Herders met vee,
+
+zouden geen steden stichten. Ze waren gevondenen.<br/>
+Niet voorbestemd om te winnen, zij waren de overwonnenen.<br/>
+Die niets te gronde zouden richtten. Zij waren de grond.
+
+Hij zou de ziel van geduld zijn, als een oud paard<br/>
+op een hoef stampend in de wei, zijn manen schuddend<br/>
+of zwaaiend met zijn staart tegen de vliegen rond de wond;
+
+als een paard de pijn dragen kon, dan ook een mens.<br/>
+Steunend op een tak probeerde hij zijn dode hoef<br/>
+op de verende grond. Het voelde licht als een spons.
+

boek1_hoofdstuk4_deel3.md

@@ -0,0 +1,41 @@
+III
+
+Wachtende op de rekening zat ik op het witte terras.<br/>
+Onze ober in een zwarte strik ploegde door het zand<br/>
+tussen de volle dekstoelen, stuiterend op disco
+
+muziek uit de speakers, een blad zeilde in zijn hand.<br/>
+De toeristen draaiden rond het spit en grillden hun<br/>
+rug. De ober had het niet makkelijk 
+
+met zijn leren zolen. Ze gleden van steeds van het duin<br/>
+maar zijn blad wiebelde zonder morsen van gin-en-lime<br/>
+op een gebraden rug. Het stond voor hem vast dat hij
+
+de eisen van het strand als een Lawrence of St. Lucia<br/>
+zou halen, alleen sjokte hij richting een liter<br/>
+zelfbewuste champagne. Zoals elke geboren loser
+
+schopte hij al gauw de emmer omver. Zette zijn blad neer,<br/>
+veegde het zand van het ijs, mikte de blokjes in de<br/>
+emmer, en vervolgens de fles; nadat dit gelukt was
+
+leek hij klaar om de tieten van de vrouw terug te duwen<br/>
+in haar beha, onder de ogen van haar woedende man die kookte<br/>
+als een sheik in een theedoek. Lawrence keek op naar een geest.
+
+Dat was het moment dat ook ik opkeek richting het dorp,<br/>
+en zag, door de gekooide draden van de middaglucht<br/>
+een strand met kruipende tijger; het fantoom loste op
+
+en een vrouw verscheen in kleurige hoofddoek<br/>
+maar het hoofd trots, hoewel het op zoek was naar werk<br/>
+Ik wilde deze schoonheid bezingen
+
+die verdween als een schip onder groter wordende ogen<br/>
+"Who the hell is that?" vroeg een toerist naast mijn tafel<br/>
+aan de serveerster. En die zei: "Zij? Vrijpostig!"
+
+Terwijl de gebeeldhouwde ogen van het onvoorstelbare<br/>
+ebbenzwarte masker tevoorschijn kwamen uit de katoenen wolk,<br/>
+sneerde de serveerster, "Helen." En daar begon alles.

boek1_hoofdstuk5_deel1.md

@@ -0,0 +1,101 @@
+I
+
+Zachtjes zette Major Plunkett zijn Guinness neer, veegde<br/>
+de rijp van goudschuim op zijn gepensioneerde snor<br/>
+weg met een golvende tong. Ernaast nipte Maud
+
+van haar biertje, stilletjes, echtgenotelijk. Onder het strodak<br/>
+ontworpen als een Afrikaanse hut in een verweerd dorp<br/>
+was het raffia decor leeg. Hij hoorde het piepen
+
+van Maud's gewicht als ze verzitte. Het gewone beeld<br/>
+van wolken in _full canvas_ bewoog naar Martinique.<br/>
+Dit was hun drinkplaats, deze vaste gewoonte,
+
+de mast te laten zakken op deze raffia stoelen<br/>
+eens per week om één uur tussen de zandbank en de boerderij,<br/>
+nadat Maud haar orchideën bezorgd had, al deze jaren
+
+van zelfbevragende stilte. Maud draaide aan de eindjes<br/>
+van vochtige krullen in haar nek. De Major drumde op<br/>
+de rand van de bar en verfrommelde een rietje. Hun stilte
+
+was hun gemeenschappelijkheid. Ze waren hier al<br/>
+sinds de oorlog en zijn trauma. Varkens. Orchideën. Hun huwelijk<br/>
+een zilveren jubileum van helder water
+
+dat glinsterde als Glen-da-Lough in Wicklow waar Maud<br/>
+vandaan kwam, maar voor Dennis in zijn khaki hemd<br/>
+en wijde shorts waarin hij met Monty gediend had
+
+waren de korstige toeristen lijken in de woestijn<br/>
+van het Afrika Korps. _Pro Rommel, pro mori._<br/>
+De regimenten brandies verstijfden op de plank
+
+naast Napoleon's cognac. Geschiedenis<br/>
+in een stoffige Beefeater's Gin. We namen van deze<br/>
+groene eilanden als olijven uit een schaal,
+
+snoepten van het vlees, en spogen de pit in een bakje,<br/>
+zaden van een meloen. _Pro honoris causa_. <br/>
+maar voor wiens eer diende die wond aan zijn hoofd?
+
+Dit was hun zaterdag. Niet het café op de hoek,<br/>
+niet de smeedijzeren Victoria. Hij was eruit gestapt<br/>
+uit dat hol met middle-class zakken, een oude club
+
+met de dikste billen die een vlo kon vinden,<br/>
+een replica van de Raj, met gin-en-tonic<br/>
+van zwarte, in het wit gestoken dienaars, wier oren
+
+het verschil niet hoorden tussen een tweedehands<br/>
+autoverkoper uit Manchester en de echt neppe<br/>
+klanken van ex-landgenoten. Hij was geen officier
+
+maar zei tot zijn eigen verbazing dingen als "Luverly,"<br/>
+"Right-o," en Jezus Christus, "Ta!" in een rieten stoel<br/>
+met de andere zakken en beantwoordde hun harde volley
+
+in de klassenstrijd. Allemaal leugenaars<br/>
+die hun afkomst verhulden, het onuitroeibare Cockney,<br/>
+overdreven ongeduldig. Kleibonken uit Lancashire
+
+verrast door obers, duurder doen dan hun waarde<br/>
+en hun knierode vrouwen met een dialect als bestek<br/>
+dat uit de la viel. Voor hén werden de velden van zijn eer,
+
+de woestijnoorlog onder Montgomery<br/>
+en de lila bloemen onder de kruizen<br/>
+geconserveerd als augurken in club Victoria.
+
+Hij had de officierstoon gespeeld. Hoewel hij zich schaamde,<br/>
+had het zich uitbetaald. Het gruis in de keel, de Rover,<br>
+al dat soort dingen. De khaki shorts die zijn vergeten verleden
+
+proclameerden. Ach, dat was allemaal voorbij,<br/>
+maar de klassenstrijd niet, die de doden vernederde<br/>
+geveld in het zand, voorbij Alexandrië.
+
+Vlaggen gespeld op een kaart. Liggende kruizen<br/>
+van toeristen uitgestrekt, ver van de rode vlag van de strandwacht,<br/>
+zoals zijn kameraden onder het zand dat hun ogen sloot.
+
+Waar was het voor nodig geweest? Een krijsende doedelzak.<br/>
+En waarom ook niet? Oorlogsglorie is voor de legerkapel;<br/>
+de jongens uit de steden; ze vielen, net als die Yanks,
+
+in een zon, dubbel zo fel, die van Tobruk en Alamein,<br/>
+hun lichamen zwart in de schaduw van verpletterde tanks,<br/>
+hun lijken als handdoeken naar de schaduw onder de palmen gesleept.
+
+Die lijnen van de witte branding ruisten als applaudisserende straten<br/>
+samen met het achtste legioen, toen Montgomery de rug van het<br/>
+Afrika Korps had gebroken. Kerels in witte lakens
+
+gooiden hun petten als buiswater toen we Tobruk binnenreden<br/>
+en ik leunde op de tank toen de doedelzakken krijsten<br/>
+en achter ons de lachende Tommies. Ik huilde van trots.
+
+Tranen prikten in zijn ogen. Maud reikte langs de schaal<br/>
+en pakte zijn vingers. Ze kon hem van binnen zien,<br/>
+het trauma in zijn hoofd. Zijn witte zuster. Zijn officier.

boek1_hoofdstuk5_deel2.md

@@ -0,0 +1,65 @@
+II
+
+Geen maten van de club. Vrienden, partners, wapenbroeders.<br/>
+Ze kropen, hand op de helm, terwijl de Messerschmitts<br/>
+in staccato herhaling miniatuur palmen regen 
+
+langs de rand van de loopgraaf. Hij schoot omhoog. En wéér<br/>
+trok Tumbly hem terug. "Hou je fokking hoofd laag!"<br/>
+Scott rende op hen af, lachend, maar het enige
+
+grappige aan hem was het feit dat één elleboog<br/>
+niet vast zat aan de rest van zijn arm. Hij rukte het ding<br/>
+van de stomp, als een nazi saluut; toen zijn
+
+verbazing voorbijging, zakte hij in elkaar<br/>
+nog steeds met die grijns. Ik keek naar Tumbly en zijn ogen<br/>
+waren open, maar ze bewogen niet meer; toen tilde een
+
+vreselijke knal ons op uit het zand en ik denk<br/>
+dat ik toen ben geraakt, maar herinnerde me niets<br/>
+maandenlang niets, uitgevallen. Oh dat beeld
+
+van de ogen van Tumbly. De hemel erin. Scottie die lachte.<br/>
+Zeg dat maar in de Victoria, in het lawaai van<br/>
+rinkelende ijsblokjes en schuimend bier.
+
+Deze wond heb ik op Plunketts karakter geregen.<br/>
+Gewond moest hij zijn, het lijden is een thema<br/>
+in dit werk, deze fictie, want elke "ik" is uit-
+
+eindelijk fictie. Droomverteller, ga door:<br/>
+Tumbly. Blauwe gaten als ogen. En Scottie wijzer,<br/>
+toen de schok voorbijging. Gewone mannen. Niet opvallend of knap.<br/>
+
+Door de Moorse bogen van de ziekenhuiszaal<br/>
+met zijn hoofd in een wolk als een Arabier<br/>
+zag hij de Middelandse Zee, en Maud
+
+liggend op haar rug op een klif en de scarabee<br/>
+van het troepenschip op de rede ver weg. Twee dagen verlof<br/>
+voordat ze vertrokken en hij dacht dat hij haar nooit meer
+
+zou zien, maar gebeurde dat tóch, dan moest hij<br/>
+een ander leven op zien te bouwen, na de oorlog<br/>
+al duurde dat nog tien jaar, als ze zou wachten,
+
+niet op het gras op de klif maar ergens aan de andere<br/>
+kant van de wereld, ergens met zonverlichte eilanden<br/>
+waar wat geschiedenis heette niet kon gebeuren. Waar?
+
+Waar kon de wereld de Mediterrane onschuld herstellen?<br/>
+Ze verdiende een paradijs na deze oorlog.<br/>
+Voorbij die rotspunt daarginds was de Battle of the Saints.
+
+Oude Maud was roze als een theeroos; haar haar was <br/>
+ooit goud als een vuurverlicht bierglas, maar nu<br/>
+strekte ze een getekende arm uit haar nachtpon. "Het is een
+
+zeldzame kaart van de Seychellen ofzo." "Oh, schat nee!"<br/>
+Jij bent m'n theeroos, mijn kroon, mijn doel in het leven,<br/>
+mijn witte lelie uit de woestijn, de koningin voor wie ik vocht."
+
+Soms keerde bij haar dat oude verlangen terug<br/>
+om Ierland te zien. Hij zette zijn glas in de ring<br/>
+van een mooi huwelijk. Alleen hadden ze geen zoon.

boek1_hoofdstuk5_deel3.md

@@ -0,0 +1,134 @@
+III
+
+Hoe vlug het vervliegt, dacht Maud. De emaillen lucht,<br/>
+de vergulde palmen, de bars als altaren van raffia<br/>
+zelfs voor die Madonna die haar baby wast
+
+met zijn kleine garnaaltje. Op een dag zal de Mafia<br/>
+deze eilanden runnen als een roulette. Hoeveel zin<br/>
+heeft de toewijding van Dennis als hun eigen ministers
+
+cashen met Casino's met hun eeuwige smoesjes<br/>
+van meer banen? Hun toekomst voelde sinister<br/>
+als die van het ebbenzwarte meisje in haar gele jurk.
+
+"Daar heb je het gedonder" fluisterde Maud in haar glas.<br/>
+In een vlaag die surfers aan hun zeil liet hangen<br/>
+zag Plunkett Helena's trots voorbijlopen
+
+in dezelfde gele japon die Maud voor haar gemaakt had.<br/>
+"Haar staat het beter," glimlachte Maud. Maar die meid liegt<br/>
+de hele tijd en ze steelt. "Waar moet dat heen?"
+
+"Wie zal het zeggen?" zei Plunkett, die de gele vlinder volgde<br/>
+met haar gele panelenvleugels die eens aan zijn vrouw behoorden,<br/>
+de zwarte V van haar fluwelen rug, bij de waterlijn.
+
+Haar hoofd gebogen; ze leek op drift als een zwerver,<br/>
+niet de bazige hulp die hun huishouden regeerde.<br/>
+Het was op dat moment dat hij een plicht ervoer
+
+jegens haar verlorenheid, een soort eerherstel<br/>
+meende hij, voor die ongelukkige schoonheid<br/>
+net als die van het eiland. Hij leegde zijn schuimende Guinness.
+
+Seychellen. Zeeschelpen. In het bakje olijven<br/>
+stapelden de pitten zich op, hun groene vlees afgekloven.<br/>
+God weet wat we van hen namen. Yes Sir! Vlug, want
+
+het Britse rijk kromp. Het bekeek het silhouette<br/>
+van zijn vrouw, haar frèle profiel in een ovaal<br/>
+ivoren wolk, als een Victoriaans medaillon,
+
+zoals ze toen, onder gekruiste zwaarden haar sluier opende.<br/>
+De vlag hing bij het kampement in de heuvels<br/> 
+in Opper Punjab, als een van de mast vallend zeil;
+
+Een olifant boog zijn knieën, zijn striemen<br/>
+kronkelden als de theepaviljoens van de Raj<br/>
+wiens afnemend tij de kustlijn der naties verhief
+
+kantachtig als Helen's hemd. In de luchtspiegeling<br/>
+bewogen de gouden palmen hun kwasten. Eden's Egypte<br/>
+zonk in het getinte zand. De pyramides van Gizeh
+
+duister als de puntige Pitons waar Achille roeide<br/>
+met beide riemen als geweren. Wolken Moslims in overgave<br/>
+schuimden de grotten van moskeeën in en eer en glorie
+
+vervlogen als helmboswuivende brandies. Treurige hymnes<br/>
+rezen op in de steenwebbige abdij. _Memento mori_<br/>
+met het tromgeroffel van Remembrance Day. Duiven koeren
+
+over Trafalgar. Wat Helen nodig had waren verhalen,
+<br/>
+dat was het medelijden dat Plunkett voelde voor haar.<br/>
+Haar eigen verhaal. Niet hun strijd, maar dat dat van haar.
+
+Die naam met zijn historische hallucinatie,<br/>
+verlichtte het strand; de vlinder dartelde tot Plunketts<br/>
+vreugde van myrmidoon naar myrmidoon, van de ene 
+
+toerist op zijn rug naar een ander. Haar stad was Troje,<br/>
+de rook die de in de strijd gevallen soldaten verbergt.<br/>
+Dan haar gezicht dat eruit verschijnt, haar borsten de Pitons,
+
+de palmen de roestige speren suizend in de dodelijke strijd<br/>
+van de kolkende beek; voor haar hadden Gallië en Brittanië<br/>
+forten en versterkingen gebouwd, de verwoestte barakken
+
+met overgroeide tunnels en een fallisch kanon;<br/>
+voor haar gingen ceders in groen zonlicht voor de bijl.<br/>
+Zijn hoofd was op drift met de rook in zijn dromen
+
+die naar de zee dreef. Lawrence stond voor hem. Hij zei:<br/>
+"Werk is gedaan, Major, Major?" Maud stootte hem aan.<br/>
+"Dennis, de rekening". Maar er was nooit betaald.
+
+Niet aan de huishoudster, met haar plastic sandalen<br/>
+in het water, in een jurk die ze had moeten stelen. Oorlog. Oorlogen<br/>
+ dun als een rookpluim op het water. Maar de doden waren reëel.
+
+Hij glimlachte om de mythische hallucinatie<br/>
+die samenkwam in de schaduw van die naam.<br/>
+Het eiland heette eerst Helen; een Homerische associatie
+
+steeg op als rook van een belegering. De Battle of the Saints<br/>
+begon met dat geluid, van wat heette "Gibraltar<br/>
+van de Caribbean," Na dertien verdragen
+
+waarbij ze gebeden verruilde als knieën bij het altaar<br/>
+todat de Engelsen en de Fransen uiteindelijk de vrede<br/>
+tekenden in Versailles. Dit alles bedacht hij
+
+terwijl Lawrence het terras op kwam zwoegen<br/>
+met eindelijk de rekening, en het verdrag werd getekend;<br/>
+De schaduw van haar gezicht ging langs het papier
+
+zoals het was in Versailles, twee eeuwen geleden<br/>
+in de schaduw van Admiraal Rodney's samengedromde soldaten;<br/>
+een eiland met leeuwenkop herdenkt de oorlog,
+
+zijn knielende flanken geel van de droogte en op de rand gras,<br/>
+als een wuivende maan. Een tijdje zag hij de ober<br/>
+bewegen tussen de witte ijzeren schilden op het witte terras.
+
+In het dorp op St. Peter's Day bij de olympiade<br/>
+was hij de official met het startpistool,<br/>
+geleend van de manager van de marina.
+
+Het was niet de Egeische Zee. Ze beklommen geen Parthenon<br/>
+voor de lauwerenkrans. Naast de arena was het depot,<br/>
+het amfitheather van de oceaan. Als iemand een kroon droeg -
+
+_Victor Ludorum_ - wist niemand wat het betekende<br/>
+of wou het weten. De Latijnse syllaben verdronken<br/>
+in klappende dialect van het publiek. Hector
+
+die won, of Achille op een haar, maar iedereen<br/>
+wist dat de echte prijs, terwijl de kruisende ovalen<br/>
+van hun dijen langs de joelende tribunes vlogen,
+
+of van hun marathon, zes keer rond het stadje,<br/>
+Helen was, niet een schild of een ham voor met Kerst;<br/>
+terwijl er één onder gejoel in twee kampen van de ingevette paal zakte.