diff --git a/boek1_hoofdstuk2_deel1.md b/boek1_hoofdstuk2_deel1.md index 8d57667..186d612 100644 --- a/boek1_hoofdstuk2_deel1.md +++ b/boek1_hoofdstuk2_deel1.md @@ -1,3 +1,5 @@ +**Hoofdstuk 2** + I Hector was er. Theofile ook. In dit licht,
@@ -33,7 +35,7 @@ en klauterde de vroege straat op naar Ma Kilman's bar.
Ze opende de winkel en zette een fles witte rum naast hem neer. Zijn scheepsmaten zagen hem, haakten toen hun handen als ankers
-onder de romp, wiegden ze; de kiel schuurde door droog zand
+onder de rompen, wiegden ze; de kiel schuurde door droog zand
totdat nat zand hem stopte. De riemen deed ratelen die parallel midscheeps lagen; dan, op het geluid
diff --git a/boek1_hoofdstuk2_deel2.md b/boek1_hoofdstuk2_deel2.md index 1f05a14..5426ccb 100644 --- a/boek1_hoofdstuk2_deel2.md +++ b/boek1_hoofdstuk2_deel2.md @@ -1,6 +1,6 @@ II -In het haldfuister stond Seven Seas op en maakte koffie
+In het haldfuister stond Seven Seas op en maakte koffie.
Zonlicht was bezig de ring van de horizon te verwarmen
en wolken rezen als broden. In de hitte van de @@ -52,7 +52,7 @@ Behalve één hand zat hij doodstil,
met zijn ei-witte ogen, vingers gravend in het verleden
van een andere zee, gemeten met roeispanen. -O open deze dag met het geluid van de zeeschelp, Omeros,
+O open deze dag met het geluid van de karko, Omeros,
zoals je deed in mijn jeugd, toen ik een woord was
zacht uitgeademd langs de tong van het zonlicht. diff --git a/boek1_hoofdstuk2_deel3.md b/boek1_hoofdstuk2_deel3.md index 460ae46..4ed9875 100644 --- a/boek1_hoofdstuk2_deel3.md +++ b/boek1_hoofdstuk2_deel3.md @@ -17,32 +17,32 @@ moeder en zee in ons Antilliaanse patois,
_os_ een grijs bot, en de witte branding die breekt en een schuimkraag verspreidt op een kust van kant.
-Omerois was de krak van droog blad en het sissen
+Omeros was de krak van droog blad en het sissen
dat echode uit een grotmond bij eb. De naam bleef in mijn mond, ik zag het licht in een web
op haar aziatische wangen, dat haar ogen tekende
met de omtrek van een zwarte amandel. Antigone draaide zich om -en zei: "Ik ben moe van Amerika. Ik wil terug naar
+en zei: "Ik ben moe van Amerika. Ik wil weer naar
Griekenland. Ik mis mijn eilanden." Schrijf ik. Het brengt
-de manier terug waarop ze haar zwarte golf van haar schudde. +de manier terug waarop ze de zwarte golf van haar haar schudde. Ik zag de branding kanten patronen prenten
op de kust van haar nek en de neerwaartse stroompjes
-van zijde gekruld aan haar enkels. Als branding zonder geluid +van zijde gekruld aan haar enkels, als branding zonder geluid en voelde een ander koud beeld, niet het hare maar die van jou
-zag dit met amandelpitten als ogen, zijn gebroken neus
+zag dit met stenen amandelen als ogen, zijn gebroken neus
is afgewend, en de ruisende zijde stemt in. Maar als het tussen de regels kon lezen van haar vloer
-als een wit heet dek, verweerd door Antilliaanse hitte,
+als een wit heet dek, verweerd door de Antilliaanse hitte,
naar het duister ertussen, zou zijn neus schroeien door de stank van geketende enkels, de geboeide voeten
schrapend als bladeren en misschien zou het onschuldige
marmer -zijn witte pitten afgewend hebben. De afstand vergroten +zijn witte zaden afgewend hebben. De afstand vergroten tussen zijn mond en de horror onder haar tafel
voor de lier op de stoel gehuld in een witte tuniek
diff --git a/boek1_hoofdstuk3_deel1.md b/boek1_hoofdstuk3_deel1.md index 0ed8803..fd284c8 100644 --- a/boek1_hoofdstuk3_deel1.md +++ b/boek1_hoofdstuk3_deel1.md @@ -1,3 +1,5 @@ +**Hoofdstuk 3** + I _"Touchez-i, encore: N'ai fendre choux-ous-ou, salope!"_
diff --git a/boek1_hoofdstuk3_deel3.md b/boek1_hoofdstuk3_deel3.md new file mode 100644 index 0000000..c8b4001 --- /dev/null +++ b/boek1_hoofdstuk3_deel3.md @@ -0,0 +1,47 @@ +III + +_"Mais qui ça rivait-'ous, Philoctete?"_ - _"Moin blessé"_
+"Maar wat is aan de hand met jou, Philoctète?" - "Ik ben gezegend
+met deze wond, Ma Kilman, _qui pas ka guérir piece. + +Die niet meer overgaat." "Nou doe rustig aan.
+Ga naar huis en ga liggen, geef die voet een beetje rust"
+Philoctète, zijn broekspijpen opgerold, staart naar de zee + +vanuit het verweerde raam van de shop. De jeuk aan de wond
+tintelt als de tentakels van de anemoon
+en de gesprongen blaar van een Portugees oorlogsschip. + +Hij geloofde dat de zwelling van de geketende enkels
+van zijn grootvaders kwam. Hoe dan, ging het niet over?
+Dit kruis dat hij droeg was niet alleen van het anker + +maar van zijn ras, voor een dorp arm en zwart
+als de varkens die wroetten in brandende hopen
+en vervolgens in het slachthuis hingen aan ankers. + +Ma Kilman naaide. Ze keek op en zag zijn gezicht
+wegkijken van het wit van de straat. Hij wachtte
+tot hij in slaap viel op de tafel. Dat ging dagen zo door. + +Het ijs werd warm water naast de zelfhaat
+in het gebaar met zijn hoofd in zijn handen geklemd. Ze
+hoorde de jongens naar school gaan in hun blauwe uniforms, + +ze schreeuwden naast zijn armen. "Fieloh! Fielosofié!"
+Een mummie gebalsemd in Vaseline en alcohol.
+Ze fluisterde zacht in de Egyptische stilte: + +"Er is een kruid ergens, een medicijn en de manier
+waarop mijn oma die kookte. Ik bekeek altijd de mieren
+die op de witte plantenpot klommen. Maar, God, waar was dat weer?" + +Waar was die wortel? Welke kassie, welke warme kruidendrank
+kon deze vertakte rivier van zijn vuile bloed reinigen,
+het sap van een gewonde ceder? Wat betekende het, + +deze naam die als een ziekte klonk? Eén goeie klap
+van zijn kapmes in de tuin sloeg de verdomde naam los
+van de rottende yam. Hij zei _"Merci"_. En hij vertrok. + + diff --git a/boek1_hoofdstuk4_deel1.md b/boek1_hoofdstuk4_deel1.md new file mode 100644 index 0000000..9336b9e --- /dev/null +++ b/boek1_hoofdstuk4_deel1.md @@ -0,0 +1,63 @@ +**Hoofdstuk 4** + +I + +Buiten het dorp is een bos van bloedbomen met doorns
+die er rondom in de droge schaduw liggen. Keien
+en kwarts dat glinstert als regen. Ooit waren de bomen + +deel van een terrein met een molen zo oud als
+het dorp ernaast. De verlaten weg loopt
+langs enorme roestige ketels. Vaten om suiker te koken + +en zwarte pilaren. Dit zijn de enige resten
+van de geschiedenis, als dat het is wat ze zijn.
+De verdraaide bloedboom stammen zijn oranje van de zeebries; + +boven hen torent een verrassende cactus.
+Philoctète hinkte naar zijn yamtuin daar. Sidderend
+liep hij over het terrein, liefkoosde zijn kapmes, + +toegeblèrd door bruine, kwastige schapen, die zijn naam herhaalden.
+"Beeeeh, Philoctète!". Hier in de Atlantische wind
+bogen de amandelen mee als de vlam van een kaars. + +De gedachte aan kaarsen deden hem denken aan zijn eigen dood.
+De wind draaide de yambladen als kaarten van Afrika,
+hun aderen bloedden wit en Philoctète, hobbelend + +liep tussen de yambladeren als een verzwakte patient
+door een ziekenhuisgang. Zijn huid stond in brand,
+zijn kop was een mierenhoop; hij hoorde krabben kreunen + +met arthritische klauwen, hij voelde een molkrekel
+tot op het bot in zijn wond boren. Zijn knie gloeiend ijzer,
+zijn borst een zak ijs en achter de tralies + +van zijn roestige tanden, als een mangoest in een kooi
+een kreet, gek als die kwam. Zijn tong schuurde zijn poten
+aan het dak van zijn mond, ratelde woest aan de tralies. + +Hij zag blauwe rook boven het land, de bamboe palen
+bij elkaar in een net, de drijvende veren van een priester.
+Als kapmes rook kapt, als de hanen eieren + +schijten, vloekte hij, krijgt de zwarte mens rust
+van God; precies op het moment dat een pijlenjacht
+zijn wond trof en hij schreeuwde in het yambed. + +Hij strekte de voet, haalde vlijmscherp ijzer
+langs pleitende vinger en duim. De yambedden veerden op
+in koud zweet. Hij kapte elke wortel bij de hiel. + +Hij hakte bij hun hiel. Zag hoe ze krulden,
+gesneuveld zonder wortels. Vervloekte de yams: "Verdomme!
+Zien jullie hoe het is, zonder roots in dit land?" + +Snikte toen met zijn gezicht in de gevelde bladeren. Sap
+druppelde uit hun gapende stengels, als zijn eigen verdriet.
+Een vlieg waste vlug zijn handen van dit bloedbad. + +Philoctète voelde een kruipende mier langs zijn voorhoofd.
+Het was de wind. Hij keek op naar een blauwe akker
+en een tak waar een zwaluw stil neerstreek. diff --git a/boek1_hoofdstuk4_deel2.md b/boek1_hoofdstuk4_deel2.md new file mode 100644 index 0000000..84b62bc --- /dev/null +++ b/boek1_hoofdstuk4_deel2.md @@ -0,0 +1,30 @@ +II + +Hij voelde het dorp in zijn rug, hoorde de zeeruis
+van auto's verderop. De zeezwaluw bekeek hem.
+En twitterde zeewaarts, opgeslokt in een schuimende wolk. + +Zo lang als het duurt dat een druppel verdampt
+op de was van een taroblad, lag Philoctète
+op zijn gekiezelde rug op de hete aarde en keek naar de lucht. + +waar witte continenten in zijn geografie bewogen.
+Hij vroeg God's vergeving. Boven de stille baai
+rook het gras goed en de metamorfose van wolken was mooi in zijn ogen. + +Hij hoorde strijders zich haasten naar de strijd,
+maar het was wind die door de yams woei. Het geluid
+van trillende speren van palmen. Herders met vee, + +zouden geen steden stichten. Ze waren gevondenen.
+Niet voorbestemd om te winnen, zij waren de overwonnenen.
+Die niets te gronde zouden richtten. Zij waren de grond. + +Hij zou de ziel van geduld zijn, als een oud paard
+op een hoef stampend in de wei, zijn manen schuddend
+of zwaaiend met zijn staart tegen de vliegen rond de wond; + +als een paard de pijn dragen kon, dan ook een mens.
+Steunend op een tak probeerde hij zijn dode hoef
+op de verende grond. Het voelde licht als een spons. + diff --git a/boek1_hoofdstuk4_deel3.md b/boek1_hoofdstuk4_deel3.md new file mode 100644 index 0000000..7c28efa --- /dev/null +++ b/boek1_hoofdstuk4_deel3.md @@ -0,0 +1,41 @@ +III + +Wachtende op de rekening zat ik op het witte terras.
+Onze ober in een zwarte strik ploegde door het zand
+tussen de volle dekstoelen, stuiterend op disco + +muziek uit de speakers, een blad zeilde in zijn hand.
+De toeristen draaiden rond het spit en grillden hun
+rug. De ober had het niet makkelijk + +met zijn leren zolen. Ze gleden van steeds van het duin
+maar zijn blad wiebelde zonder morsen van gin-en-lime
+op een gebraden rug. Het stond voor hem vast dat hij + +de eisen van het strand als een Lawrence of St. Lucia
+zou halen, alleen sjokte hij richting een liter
+zelfbewuste champagne. Zoals elke geboren loser + +schopte hij al gauw de emmer omver. Zette zijn blad neer,
+veegde het zand van het ijs, mikte de blokjes in de
+emmer, en vervolgens de fles; nadat dit gelukt was + +leek hij klaar om de tieten van de vrouw terug te duwen
+in haar beha, onder de ogen van haar woedende man die kookte
+als een sheik in een theedoek. Lawrence keek op naar een geest. + +Dat was het moment dat ook ik opkeek richting het dorp,
+en zag, door de gekooide draden van de middaglucht
+een strand met kruipende tijger; het fantoom loste op + +en een vrouw verscheen in kleurige hoofddoek
+maar het hoofd trots, hoewel het op zoek was naar werk
+Ik wilde deze schoonheid bezingen + +die verdween als een schip onder groter wordende ogen
+"Who the hell is that?" vroeg een toerist naast mijn tafel
+aan de serveerster. En die zei: "Zij? Vrijpostig!" + +Terwijl de gebeeldhouwde ogen van het onvoorstelbare
+ebbenzwarte masker tevoorschijn kwamen uit de katoenen wolk,
+sneerde de serveerster, "Helen." En daar begon alles. \ No newline at end of file diff --git a/boek1_hoofdstuk5_deel1.md b/boek1_hoofdstuk5_deel1.md new file mode 100644 index 0000000..ac360b6 --- /dev/null +++ b/boek1_hoofdstuk5_deel1.md @@ -0,0 +1,101 @@ +I + +Zachtjes zette Major Plunkett zijn Guinness neer, veegde
+de rijp van goudschuim op zijn gepensioneerde snor
+weg met een golvende tong. Ernaast nipte Maud + +van haar biertje, stilletjes, echtgenotelijk. Onder het strodak
+ontworpen als een Afrikaanse hut in een verweerd dorp
+was het raffia decor leeg. Hij hoorde het piepen + +van Maud's gewicht als ze verzitte. Het gewone beeld
+van wolken in _full canvas_ bewoog naar Martinique.
+Dit was hun drinkplaats, deze vaste gewoonte, + +de mast te laten zakken op deze raffia stoelen
+eens per week om één uur tussen de zandbank en de boerderij,
+nadat Maud haar orchideën bezorgd had, al deze jaren + +van zelfbevragende stilte. Maud draaide aan de eindjes
+van vochtige krullen in haar nek. De Major drumde op
+de rand van de bar en verfrommelde een rietje. Hun stilte + +was hun gemeenschappelijkheid. Ze waren hier al
+sinds de oorlog en zijn trauma. Varkens. Orchideën. Hun huwelijk
+een zilveren jubileum van helder water + +dat glinsterde als Glen-da-Lough in Wicklow waar Maud
+vandaan kwam, maar voor Dennis in zijn khaki hemd
+en wijde shorts waarin hij met Monty gediend had + +waren de korstige toeristen lijken in de woestijn
+van het Afrika Korps. _Pro Rommel, pro mori._
+De regimenten brandies verstijfden op de plank + +naast Napoleon's cognac. Geschiedenis
+in een stoffige Beefeater's Gin. We namen van deze
+groene eilanden als olijven uit een schaal, + +snoepten van het vlees, en spogen de pit in een bakje,
+zaden van een meloen. _Pro honoris causa_.
+maar voor wiens eer diende die wond aan zijn hoofd? + +Dit was hun zaterdag. Niet het café op de hoek,
+niet de smeedijzeren Victoria. Hij was eruit gestapt
+uit dat hol met middle-class zakken, een oude club + +met de dikste billen die een vlo kon vinden,
+een replica van de Raj, met gin-en-tonic
+van zwarte, in het wit gestoken dienaars, wier oren + +het verschil niet hoorden tussen een tweedehands
+autoverkoper uit Manchester en de echt neppe
+klanken van ex-landgenoten. Hij was geen officier + +maar zei tot zijn eigen verbazing dingen als "Luverly,"
+"Right-o," en Jezus Christus, "Ta!" in een rieten stoel
+met de andere zakken en beantwoordde hun harde volley + +in de klassenstrijd. Allemaal leugenaars
+die hun afkomst verhulden, het onuitroeibare Cockney,
+overdreven ongeduldig. Kleibonken uit Lancashire + +verrast door obers, duurder doen dan hun waarde
+en hun knierode vrouwen met een dialect als bestek
+dat uit de la viel. Voor hén werden de velden van zijn eer, + +de woestijnoorlog onder Montgomery
+en de lila bloemen onder de kruizen
+geconserveerd als augurken in club Victoria. + +Hij had de officierstoon gespeeld. Hoewel hij zich schaamde,
+had het zich uitbetaald. Het gruis in de keel, de Rover,
+al dat soort dingen. De khaki shorts die zijn vergeten verleden + +proclameerden. Ach, dat was allemaal voorbij,
+maar de klassenstrijd niet, die de doden vernederde
+geveld in het zand, voorbij Alexandrië. + +Vlaggen gespeld op een kaart. Liggende kruizen
+van toeristen uitgestrekt, ver van de rode vlag van de strandwacht,
+zoals zijn kameraden onder het zand dat hun ogen sloot. + +Waar was het voor nodig geweest? Een krijsende doedelzak.
+En waarom ook niet? Oorlogsglorie is voor de legerkapel;
+de jongens uit de steden; ze vielen, net als die Yanks, + +in een zon, dubbel zo fel, die van Tobruk en Alamein,
+hun lichamen zwart in de schaduw van verpletterde tanks,
+hun lijken als handdoeken naar de schaduw onder de palmen gesleept. + +Die lijnen van de witte branding ruisten als applaudisserende straten
+samen met het achtste legioen, toen Montgomery de rug van het
+Afrika Korps had gebroken. Kerels in witte lakens + +gooiden hun petten als buiswater toen we Tobruk binnenreden
+en ik leunde op de tank toen de doedelzakken krijsten
+en achter ons de lachende Tommies. Ik huilde van trots. + +Tranen prikten in zijn ogen. Maud reikte langs de schaal
+en pakte zijn vingers. Ze kon hem van binnen zien,
+het trauma in zijn hoofd. Zijn witte zuster. Zijn officier. diff --git a/boek1_hoofdstuk5_deel2.md b/boek1_hoofdstuk5_deel2.md new file mode 100644 index 0000000..9835da7 --- /dev/null +++ b/boek1_hoofdstuk5_deel2.md @@ -0,0 +1,65 @@ +II + +Geen maten van de club. Vrienden, partners, wapenbroeders.
+Ze kropen, hand op de helm, terwijl de Messerschmitts
+in staccato herhaling miniatuur palmen regen + +langs de rand van de loopgraaf. Hij schoot omhoog. En wéér
+trok Tumbly hem terug. "Hou je fokking hoofd laag!"
+Scott rende op hen af, lachend, maar het enige + +grappige aan hem was het feit dat één elleboog
+niet vast zat aan de rest van zijn arm. Hij rukte het ding
+van de stomp, als een nazi saluut; toen zijn + +verbazing voorbijging, zakte hij in elkaar
+nog steeds met die grijns. Ik keek naar Tumbly en zijn ogen
+waren open, maar ze bewogen niet meer; toen tilde een + +vreselijke knal ons op uit het zand en ik denk
+dat ik toen ben geraakt, maar herinnerde me niets
+maandenlang niets, uitgevallen. Oh dat beeld + +van de ogen van Tumbly. De hemel erin. Scottie die lachte.
+Zeg dat maar in de Victoria, in het lawaai van
+rinkelende ijsblokjes en schuimend bier. + +Deze wond heb ik op Plunketts karakter geregen.
+Gewond moest hij zijn, het lijden is een thema
+in dit werk, deze fictie, want elke "ik" is uit- + +eindelijk fictie. Droomverteller, ga door:
+Tumbly. Blauwe gaten als ogen. En Scottie wijzer,
+toen de schok voorbijging. Gewone mannen. Niet opvallend of knap.
+ +Door de Moorse bogen van de ziekenhuiszaal
+met zijn hoofd in een wolk als een Arabier
+zag hij de Middelandse Zee, en Maud + +liggend op haar rug op een klif en de scarabee
+van het troepenschip op de rede ver weg. Twee dagen verlof
+voordat ze vertrokken en hij dacht dat hij haar nooit meer + +zou zien, maar gebeurde dat tóch, dan moest hij
+een ander leven op zien te bouwen, na de oorlog
+al duurde dat nog tien jaar, als ze zou wachten, + +niet op het gras op de klif maar ergens aan de andere
+kant van de wereld, ergens met zonverlichte eilanden
+waar wat geschiedenis heette niet kon gebeuren. Waar? + +Waar kon de wereld de Mediterrane onschuld herstellen?
+Ze verdiende een paradijs na deze oorlog.
+Voorbij die rotspunt daarginds was de Battle of the Saints. + +Oude Maud was roze als een theeroos; haar haar was
+ooit goud als een vuurverlicht bierglas, maar nu
+strekte ze een getekende arm uit haar nachtpon. "Het is een + +zeldzame kaart van de Seychellen ofzo." "Oh, schat nee!"
+Jij bent m'n theeroos, mijn kroon, mijn doel in het leven,
+mijn witte lelie uit de woestijn, de koningin voor wie ik vocht." + +Soms keerde bij haar dat oude verlangen terug
+om Ierland te zien. Hij zette zijn glas in de ring
+van een mooi huwelijk. Alleen hadden ze geen zoon. \ No newline at end of file diff --git a/boek1_hoofdstuk5_deel3.md b/boek1_hoofdstuk5_deel3.md new file mode 100644 index 0000000..32d8ffc --- /dev/null +++ b/boek1_hoofdstuk5_deel3.md @@ -0,0 +1,134 @@ +III + +Hoe vlug het vervliegt, dacht Maud. De emaillen lucht,
+de vergulde palmen, de bars als altaren van raffia
+zelfs voor die Madonna die haar baby wast + +met zijn kleine garnaaltje. Op een dag zal de Mafia
+deze eilanden runnen als een roulette. Hoeveel zin
+heeft de toewijding van Dennis als hun eigen ministers + +cashen met Casino's met hun eeuwige smoesjes
+van meer banen? Hun toekomst voelde sinister
+als die van het ebbenzwarte meisje in haar gele jurk. + +"Daar heb je het gedonder" fluisterde Maud in haar glas.
+In een vlaag die surfers aan hun zeil liet hangen
+zag Plunkett Helena's trots voorbijlopen + +in dezelfde gele japon die Maud voor haar gemaakt had.
+"Haar staat het beter," glimlachte Maud. Maar die meid liegt
+de hele tijd en ze steelt. "Waar moet dat heen?" + +"Wie zal het zeggen?" zei Plunkett, die de gele vlinder volgde
+met haar gele panelenvleugels die eens aan zijn vrouw behoorden,
+de zwarte V van haar fluwelen rug, bij de waterlijn. + +Haar hoofd gebogen; ze leek op drift als een zwerver,
+niet de bazige hulp die hun huishouden regeerde.
+Het was op dat moment dat hij een plicht ervoer + +jegens haar verlorenheid, een soort eerherstel
+meende hij, voor die ongelukkige schoonheid
+net als die van het eiland. Hij leegde zijn schuimende Guinness. + +Seychellen. Zeeschelpen. In het bakje olijven
+stapelden de pitten zich op, hun groene vlees afgekloven.
+God weet wat we van hen namen. Yes Sir! Vlug, want + +het Britse rijk kromp. Het bekeek het silhouette
+van zijn vrouw, haar frèle profiel in een ovaal
+ivoren wolk, als een Victoriaans medaillon, + +zoals ze toen, onder gekruiste zwaarden haar sluier opende.
+De vlag hing bij het kampement in de heuvels
+in Opper Punjab, als een van de mast vallend zeil; + +Een olifant boog zijn knieën, zijn striemen
+kronkelden als de theepaviljoens van de Raj
+wiens afnemend tij de kustlijn der naties verhief + +kantachtig als Helen's hemd. In de luchtspiegeling
+bewogen de gouden palmen hun kwasten. Eden's Egypte
+zonk in het getinte zand. De pyramides van Gizeh + +duister als de puntige Pitons waar Achille roeide
+met beide riemen als geweren. Wolken Moslims in overgave
+schuimden de grotten van moskeeën in en eer en glorie + +vervlogen als helmboswuivende brandies. Treurige hymnes
+rezen op in de steenwebbige abdij. _Memento mori_
+met het tromgeroffel van Remembrance Day. Duiven koeren + +over Trafalgar. Wat Helen nodig had waren verhalen, +
+dat was het medelijden dat Plunkett voelde voor haar.
+Haar eigen verhaal. Niet hun strijd, maar dat dat van haar. + +Die naam met zijn historische hallucinatie,
+verlichtte het strand; de vlinder dartelde tot Plunketts
+vreugde van myrmidoon naar myrmidoon, van de ene + +toerist op zijn rug naar een ander. Haar stad was Troje,
+de rook die de in de strijd gevallen soldaten verbergt.
+Dan haar gezicht dat eruit verschijnt, haar borsten de Pitons, + +de palmen de roestige speren suizend in de dodelijke strijd
+van de kolkende beek; voor haar hadden Gallië en Brittanië
+forten en versterkingen gebouwd, de verwoestte barakken + +met overgroeide tunnels en een fallisch kanon;
+voor haar gingen ceders in groen zonlicht voor de bijl.
+Zijn hoofd was op drift met de rook in zijn dromen + +die naar de zee dreef. Lawrence stond voor hem. Hij zei:
+"Werk is gedaan, Major, Major?" Maud stootte hem aan.
+"Dennis, de rekening". Maar er was nooit betaald. + +Niet aan de huishoudster, met haar plastic sandalen
+in het water, in een jurk die ze had moeten stelen. Oorlog. Oorlogen
+ dun als een rookpluim op het water. Maar de doden waren reëel. + +Hij glimlachte om de mythische hallucinatie
+die samenkwam in de schaduw van die naam.
+Het eiland heette eerst Helen; een Homerische associatie + +steeg op als rook van een belegering. De Battle of the Saints
+begon met dat geluid, van wat heette "Gibraltar
+van de Caribbean," Na dertien verdragen + +waarbij ze gebeden verruilde als knieën bij het altaar
+todat de Engelsen en de Fransen uiteindelijk de vrede
+tekenden in Versailles. Dit alles bedacht hij + +terwijl Lawrence het terras op kwam zwoegen
+met eindelijk de rekening, en het verdrag werd getekend;
+De schaduw van haar gezicht ging langs het papier + +zoals het was in Versailles, twee eeuwen geleden
+in de schaduw van Admiraal Rodney's samengedromde soldaten;
+een eiland met leeuwenkop herdenkt de oorlog, + +zijn knielende flanken geel van de droogte en op de rand gras,
+als een wuivende maan. Een tijdje zag hij de ober
+bewegen tussen de witte ijzeren schilden op het witte terras. + +In het dorp op St. Peter's Day bij de olympiade
+was hij de official met het startpistool,
+geleend van de manager van de marina. + +Het was niet de Egeische Zee. Ze beklommen geen Parthenon
+voor de lauwerenkrans. Naast de arena was het depot,
+het amfitheather van de oceaan. Als iemand een kroon droeg - + +_Victor Ludorum_ - wist niemand wat het betekende
+of wou het weten. De Latijnse syllaben verdronken
+in klappende dialect van het publiek. Hector + +die won, of Achille op een haar, maar iedereen
+wist dat de echte prijs, terwijl de kruisende ovalen
+van hun dijen langs de joelende tribunes vlogen, + +of van hun marathon, zes keer rond het stadje,
+Helen was, niet een schild of een ham voor met Kerst;
+terwijl er één onder gejoel in twee kampen van de ingevette paal zakte. \ No newline at end of file