H7 compleet

boek1_hoofdstuk7_deel2.md

@@ -0,0 +1,65 @@
+II
+
+dat hij het vertrouwen in haar verloor, en bijna het verstand,<br/>
+Ze was er niet. Hij herinnerde zich de morgen<br/>
+die mooie dag. Hij had niet tegen Helen gezegd,
+
+dat het geld bijna op was. Niet het seizoen voor kreeften<br/>
+of duiken naar koraal; toeristen schelpen verkopen mocht<br/>
+niet, maar dat had hij wel vaker gedaan zonder
+
+dat hij gepakt was. Het zou hem nu ook wel lukken.<br/>
+Hij dook naar karko's bij de onderste redoute<br/>
+van het fort aan de rand van het leeuwkoppige eilandje
+
+op een winderige morgen, het bootje voor anker,<br/>
+stapelde de schelpen aan boord, gekarteld violette<br/>
+monden en soms, als een stenen blad, een zeester.
+
+Met één elleboog om de schuin hangende romp van de boot<br/>
+zag hij op de hoge muur het gewapper van een gele jurk<br/>
+als een zeil in de wind met de wind in de zeilen,
+
+en vervolgens een vent, aan de rand van de dijk. Stil gleed hij<br/>
+langzaam van de bonkende romp. Helen en Hector.<br/>
+Hij bleef onder water, de kiel botste op zijn hoofd,
+
+dan naar de leizijde, hij gebruikte zijn arm om te roeien,<br/>
+voorzichtig want het getik van de schelpen zouden ze horen<br/>
+omdat geluid over rustige wateren mijlenver draagt.
+
+Hij haalde het touw in en legde het anker aan boord.<br/>
+Hij peddelde langs de romp en hoorde de schelpen<br/>
+ratelen op de planken, zoals zijn eigen tanden klapperden.
+
+Hij ontknoopte de voorlijn en nam die tussen zijn tanden,<br/>
+met kikkerschaduwslagen onder _In God we troust_ door,<br/>
+snelle schuimbloemen cirkelden kransend rond zijn hoofd,
+
+en is God wel te vertrouwen, fluisterde zijn schaduw,<br/>
+want nu was hij gehoornd als het eiland; de schelpen<br/>
+met hun harde slakachtige hoorntjes waren duivels, hun rode grijns,
+
+ze rolden over hem heen in de zoute hitte, waren schattige<br/>
+beestjes uit de hel. Zijn wond was Philoctètes scheen.<br/>
+Al lang had hij bij Hector die dingen gevoeld,
+
+en nu moest hij zorgen dat hij de karko's veilig<br/>
+vervoerde. Op sommige dagen was er een inspecteur<br/>
+van de Tourist Board, die de boten bekeek, en als ze
+
+je pakten, kreeg je een boete en dat kostte je<br/>
+je vergunning. Nu was hij, dacht hij, op veilige afstand<br/>
+van de redoute en hij tilde zich met beide handen in de boot.
+
+Vervolgens pakte hij de prachtige karko's één voor één,<br/>
+woog ze in zijn hand, beschouwde de diepe pijn<br/>
+van hun stilte, hun monden gebogen als de zonsopgang,
+
+kwetsbaar als vulva's, als hun bloemen zich openen,<br/>
+en ze verdrinkend sloot de visser zijn ogen,<br/>
+want ze zonken in het zand zonder een te huilen
+
+uit hun bellenblazende monden. Ze waren niet zijn<br/>
+bezit, of dat van Helen, maar ze waren van de zee.<br/>
+De gedachte was nobel. Maar bracht hem geen rust.

boek1_hoofdstuk7_deel3.md

@@ -0,0 +1,49 @@
+III
+
+In deze boot waren we vrienden. Iets was begonnen<br/>
+te knagen aan de fundering, zoals de zee aan een pier,<br/>
+van een liefde die me met luchtige geloften bevestigde
+
+dat ik nooit in mijn leven gelukkiger was.<br/>
+Kijk voorbij het prikkeldraad: daar is het gebeurd,<br/>
+in de schaduw van de ruisende amandelen bij het vliegveld,
+
+alsof het geluid van de blaadjes kwam van haar waaiende haar,<br/>
+en het zoute licht stroomde, dwars door de golven,<br/>
+en drie baaien verderop, in een rustige inham
+
+wiegden we samen in die metamorfose<br/>
+die één lichaam niet los kan zien van het andere<br/>
+waar witte paarden over het barrière rif springen,
+
+bij een oude strekdam, die slaven ooit hadden gebouwd.<br/>
+Ze verenigden zich met het glibberige paren van dolfijnen<br/>
+dan de zebragestreepte middag op een witte quilt,
+
+de broodvruchtpalmen schraapten het dak, de geluiden<br/>
+van het dorp vlakbij hen en de kleine krabbekreten<br/>
+van haar zich openende schelp, haar voorhoofd glazig van het zweet
+
+van de bruidsslaap die Adam troostte in het paradijs<br/>
+voordat die zich opende als een wond, als Philoctète<br/>
+en bleke slakken met hun pasgeboren ogen uit het zand kruipen.
+
+En werd ik dan wakker, verstoord en verward<br/>
+uit die ondiepe slaap waar dromen gevolgd worden door zonlicht,<br/>
+als de benevelde geest voorzichtig het feit erkent
+
+van een ander's omlijning, kijkend naar het dalen en rijzen<br/>
+van ademend linnen, als een skiff voor anker,<br/>
+knikkend op het kalme water, als de zwaluw fluitend
+
+van de voorlijn opvliegt naar een andere kust.<br/>
+En rustig een kano getrokken wordt, zachtjes met liefde<br/>
+zoals je je omdraait en de vorm in de lakens dichterbij trekt
+
+met onzichtbare touwen en ze opent een oog<br/>
+lacht je toe en klopt op je knokkels. Je laat haar daar,<br/>
+en staat 's morgens vroeg op de planken van de veranda
+
+en ziet tussen de brede bladeren het kleine witte dorp<br/>
+eronder, en een veerboot en op de Morne de<br/>
+barakken met roestige daken. Insekten auto's kruipen omlaag.