h11

boek1_hoofdstuk10_deel1.md

@@ -57,7 +57,7 @@ bijvoorbeeld "Bendemeer's stream", elk akkoord overgroeide het huis<br/>
 met giftig jeukend onkruid. Hij propte zijn pijp vol,<br/>
 
 zette er er zijn tanden in, en in een vlaag van rauwe razernij<br/>
-stortte zich op de ongesluiderde piano en ramde de klep dicht,<br/>
+stortte zich op de ongesluierde piano en ramde de klep dicht,<br/>
 miste haar vingers. Maud wachtte. Ze sloot de bladzij<br/>
 
 van _Airs from Erin_ en, heel voorzichtig, legde hem uit het zicht<br/>
@@ -77,9 +77,9 @@ op de donkere sofa. Hij pakte hem voorzichtig,<br/>
 zette hem bij het raam om deze wereld te bekijken<br/>
 
 zoals hij het zelf niet meer deed. Met volgelopen hart<br/>
-ging hij naar boven, stil door de deur. Ze sliep. Maar nooit<br/>
-met haar armen over haar ogen. Door verdriet overvallen<br/>
+ging hij naar boven, stil door de deur. Ze sliep. Maar toch nooit<br/>
+met de armen over haar ogen. Door verdriet overvallen<br/>
 
 zat hij op het bed, en toen huilden ze samen,<br/>
-de vergevende regen van wie echt lief hebben gehad.<br/>
+de vergevende regen van wie echt lief heeft gehad.<br/>
 Het voelde zo lang als het hele seizoen, en toen werd het droog.<br/>

boek1_hoofdstuk11_deel2.md

@@ -0,0 +1,33 @@
+II<br/>
+
+In deze periode raakte hij steeds meer verzwolgen in<br/>
+boeken, een professor op sokken. Hij zat binnen. Maud<br/>
+dacht dat het zijn wond was. Als ze hem zijn thee bracht,<br/>
+
+knikte hij richting de bijzettaffel, en dan liet<br/>
+ze hem maar tussen zijn pyramides van boeken en kaarten,<br/>
+en de balsahouten vloot die hij met een scalpel had gesneden,<br/>
+
+terwijl zij de hare dronk in de schaduw tussen haar orchideeën.<br/>
+Schemer verduisterde de potten, een Alamanda kelk<br/>
+bronsde in de brandende avondlucht en smolt weg in de nacht.<br/>
+
+Dennis was nog aan het werk, toen ze terug naar binnen ging.<br/>
+Het bureau was donker, behalve een groene vijver van licht<br/>
+op het laken gegooid door een lamp zo krom als een reiger.<br/>
+
+Ze ging zitten op een stoel naast hem. Hij zei niks,<br/>
+en de thee was onaangeraakt. Eén vinger volgde de lijn<br/>
+op de één of andere kaart, en een neus als de snavel van een fregat,<br/>
+
+scheerde over de witte bladzij. Ze had zich nooit eenzamer gevoeld.<br/>
+Een lichte regen waste de sterren. Ze leken niet ver.<br/>
+Maud zuchtte en ging maar naar boven. Ze voelde de witte zee<br/>
+
+zijn ruis langzaam verliezen, toen ze de ramen sloot;<br/>
+bestudeerde de kaart op haar arm, en ontknoopte <br/>
+hardhandig de bruidsstrik van het muskietengordijn,<br/>
+
+en strekte het naar de hoeken van het gespannen paneel,<br/>
+droeg de strooien mand met het kleurige garen erin<br/>
+naar divan beneden, haar naalden waren zo vlot als zijn pen.<br/>

boek1_hoofdstuk11_deel3.md

@@ -0,0 +1,46 @@
+III</br>
+
+Ze dacht: ik had een droom van dit huis met een bos eromheen,</br>
+met bomen uit een boek en bloemen die ik nog nooit had gezien.</br>
+Deel van een kazerne, zonder het lawaai eromheen</br>
+
+maar cicades die kwetterden net als mijn naaimachine.</br>
+Ik hield van jong teakhout met lijven glimmend als berken</br>
+in licht dat sproeten scheen op de luipaard schaduw van het pad,</br>
+
+zwaluwen zouden in de avond met hun zigzaggende steken</br>
+de zijden lucht borduren, of pronken rond het vogelbad</br>
+Ik zag het toen we hier kwamen. Onbenaderbaar</br>
+
+klif aan de ene kant, maar zijn richels een broedplaats</br>
+voor vouwende reigers en meeuwen, en mijn teakhouten tafel</br>
+met poten als leeuwenklauwen en zijn gepolijste blad</br>
+
+bedekt met fijn geschulpt linnen, wit als het schuim van de zee,</br>
+en klinkend kristal, met verse kransen van orchideeën</br>
+als op de Herdenkingsdag, aan de voet van mijn kandelaar van messing</br>
+
+ter ere van Dennis vooral, en de plaatskaartjes</br>
+naast het porcelein van mijn grote lelieblad borden.</br>
+Heb ik piano gespeeld, om aan dinerkaarsen te denken</br>
+
+en vlaggen en lansen, sinds we door de bruidskapel schreden</br>
+onder gekruiste zwaarden? Daarna, mijn terrine met forse grepen</br>
+in de handen van Helen, haar mutsje wit als mijn servetten</br>
+
+die in de vergulde houders zaten. Ze zette het recht,</br>
+en stapte terug in de schaduw, die paste bij haar fijne huid.<br/>
+Ach wat jammer, dat meisje! Ik schepte de geurige damp</br>
+
+van mijn stoofpot in flinke porties, het duister vol vuurvliegjes</br>
+die de blaadjes nooit vangen. Het is zo helder als een droom</br>
+maar echter. Nou, zo hebben mensen eeuwen geleefd,</br>
+
+met kaarsen en deuntjes op de piano,</br>
+liefdesliedjes vervagend over een zee van vuurvliegjes,</br>
+hun monden rond als de maan boven een zwarte kano</br>
+
+zoals die ene waar ik vandaag om moest lachen: _In God We Troust_.</br>
+Maar ja we vertrouwen allen op Hem, en dat is waarom we </br>
+de vrede kennen van een rondzwervend hart, als het een huis vindt.</br>
+