II

Hector was niet bij Helen. Hij was bij de zee,<br/>
hij moest achter zijn kano aan, want het touw van het anker<br/>
was los, maar de zwarte regen tuimelde zonder genade

de boeg terug in de golftroggen en hij zocht tastend<br/>
de landvast, en in de bruine, met noten bezaaide trog<br/>
liep de boot onder en smerig water draaikolkte rond zijn voeten;

hij zag hoe elke golf crashte. Water spatte hoog als een huis!<br/>
Dan de lange harde kanonslag van donder die erachteraan brak,<br/>
hij zag door de regen het land niet, maar dacht dat het niet ver was

van het zanderige water, en toen werd hij bang,<br/>
toen hij zag dat hij de vuurtoren al bijna voorbij was<br/>
die in de vlagen bleef draaien, zonder het anker, de boot

bijna kapseizend, verplaatste hij zijn gewicht,<br/>
peddelde hard met een riem om te keren<br/>
maar hij peddelde lucht, de golftoppen bruinig-wit,

kolkend met afgerukte palmbladen; hij stond op met de riem,<br/>
op de kielplank wiegend, en zat, zijn ziel nat<br/>
en rillend. Hij kroop naar de boeg, en dook richting de kust,

maar werd geraakt door het draaiende achterdek, dus dook hij onder<br/>
de rommel om kalmte te vinden en diepte, maar hoe meer<br/>
hij dook, hoe harder de golven hem tolden, donder

en bliksem kraakten en hij zag hoe de kano ten onder<br/>
ging zonder verdriet; bereed een tijdje een trog<br/>
peddelend op zijn rug, om het ritme te tellen

van de golven, gleed toen een langzaam zwellende muur af<br/>
als een surfer: toen hij het metrum begreep, kon hij zwemmen<br/>
met de afnemende branding, niet tégen de wil van de zee,

liet zich rollen als het verkoos, zelfs als het koos<br/>
hem te behandelen als afval; toen voelde hij het schuren<br/>
van fijn zand en kwam wankelend overeind op het strand.