III

_"Mais qui ça rivait-'ous, Philoctete?"_ - _"Moin blessé"_<br/>
"Maar wat is aan de hand met jou, Philoctète?" - "Ik ben gezegend<br/>
met deze wond, Ma Kilman, _qui pas ka guérir piece.

Die niet meer overgaat." "Nou doe rustig aan.<br/>
Ga naar huis en ga liggen, geef die voet een beetje rust"<br/>
Philoctète, zijn broekspijpen opgerold, staart naar de zee

vanuit het verweerde raam van de shop. De jeuk aan de wond<br/>
tintelt als de tentakels van de anemoon<br/> 
en de gesprongen blaar van een Portugees oorlogsschip.

Hij geloofde dat de zwelling van de geketende enkels<br/>
van zijn grootvaders kwam. Hoe dan, ging het niet over?<br/>
Dit kruis dat hij droeg was niet alleen van het anker

maar van zijn ras, voor een dorp arm en zwart<br/>
als de varkens die wroetten in brandende hopen<br/>
en vervolgens in het slachthuis hingen aan ankers.

Ma Kilman naaide. Ze keek op en zag zijn gezicht<br/>
wegkijken van het wit van de straat. Hij wachtte<br/>
tot hij in slaap viel op de tafel. Dat ging dagen zo door.

Het ijs werd warm water naast de zelfhaat<br/>
in het gebaar met zijn hoofd in zijn handen geklemd. Ze<br/>
hoorde de jongens naar school gaan in hun blauwe uniforms,

ze schreeuwden naast zijn armen. "Fieloh! Fielosofié!"<br/>
Een mummie gebalsemd in Vaseline en alcohol.<br/>
Ze fluisterde zacht in de Egyptische stilte:

"Er is een kruid ergens, een medicijn en de manier<br/>
waarop mijn oma die kookte. Ik bekeek altijd de mieren<br/>
die op de witte plantenpot klommen. Maar, God, waar was dat weer?"

Waar was die wortel? Welke kassie, welke warme kruidendrank<br/>
kon deze vertakte rivier van zijn vuile bloed reinigen,<br/>
het sap van een gewonde ceder? Wat betekende het,

deze naam die als een ziekte klonk? Eén goeie klap<br/>
van zijn kapmes in de tuin sloeg de verdomde naam los<br/>
van de rottende yam. Hij zei _"Merci"_. En hij vertrok.