II

Geen maten van de club. Vrienden, partners, wapenbroeders.<br/>
Ze kropen, hand op de helm, terwijl de Messerschmitts<br/>
in staccato herhaling miniatuur palmen regen 

langs de rand van de loopgraaf. Hij schoot omhoog. En wéér<br/>
trok Tumbly hem terug. "Hou je fokking hoofd laag!"<br/>
Scott rende op hen af, lachend, maar het enige

grappige aan hem was het feit dat één elleboog<br/>
niet vast zat aan de rest van zijn arm. Hij rukte het ding<br/>
van de stomp, als een nazi saluut; toen zijn

verbazing voorbijging, zakte hij in elkaar<br/>
nog steeds met die grijns. Ik keek naar Tumbly en zijn ogen<br/>
waren open, maar ze bewogen niet meer; toen tilde een

vreselijke knal ons op uit het zand en ik denk<br/>
dat ik toen ben geraakt, maar herinnerde me niets<br/>
maandenlang niets, uitgevallen. Oh dat beeld

van de ogen van Tumbly. De hemel erin. Scottie die lachte.<br/>
Zeg dat maar in de Victoria, in het lawaai van<br/>
rinkelende ijsblokjes en schuimend bier.

Deze wond heb ik op Plunketts karakter geregen.<br/>
Gewond moest hij zijn, het lijden is een thema<br/>
in dit werk, deze fictie, want elke "ik" is uit-

eindelijk fictie. Droomverteller, ga door:<br/>
Tumbly. Blauwe gaten als ogen. En Scottie wijzer,<br/>
toen de schok voorbijging. Gewone mannen. Niet opvallend of knap.<br/>

Door de Moorse bogen van de ziekenhuiszaal<br/>
met zijn hoofd in een wolk als een Arabier<br/>
zag hij de Middelandse Zee, en Maud

liggend op haar rug op een klif en de scarabee<br/>
van het troepenschip op de rede ver weg. Twee dagen verlof<br/>
voordat ze vertrokken en hij dacht dat hij haar nooit meer

zou zien, maar gebeurde dat tóch, dan moest hij<br/>
een ander leven op zien te bouwen, na de oorlog<br/>
al duurde dat nog tien jaar, als ze zou wachten,

niet op het gras op de klif maar ergens aan de andere<br/>
kant van de wereld, ergens met zonverlichte eilanden<br/>
waar wat geschiedenis heette niet kon gebeuren. Waar?

Waar kon de wereld de Mediterrane onschuld herstellen?<br/>
Ze verdiende een paradijs na deze oorlog.<br/>
Voorbij die rotspunt daarginds was de Battle of the Saints.

Oude Maud was roze als een theeroos; haar haar was <br/>
ooit goud als een vuurverlicht bierglas, maar nu<br/>
strekte ze een getekende arm uit haar nachtpon. "Het is een

zeldzame kaart van de Seychellen ofzo." "Oh, schat nee!"<br/>
Jij bent m'n theeroos, mijn kroon, mijn doel in het leven,<br/>
mijn witte lelie uit de woestijn, de koningin voor wie ik vocht."

Soms keerde bij haar dat oude verlangen terug<br/>
om Ierland te zien. Hij zette zijn glas in de ring<br/>
van een mooi huwelijk. Alleen hadden ze geen zoon.