III

Wachtende op de rekening zat ik op het witte terras.<br/>
Onze ober in een zwarte strik ploegde door het zand<br/>
tussen de volle dekstoelen, stuiterend op disco

muziek uit de speakers, een blad zeilde in zijn hand.<br/>
De toeristen draaiden rond het spit en grillden hun<br/>
rug. De ober had het niet makkelijk 

met zijn leren zolen. Ze gleden van steeds van het duin<br/>
maar zijn blad wiebelde zonder morsen van gin-en-lime<br/>
op een gebraden rug. Het stond voor hem vast dat hij

de eisen van het strand als een Lawrence of St. Lucia<br/>
zou halen, alleen sjokte hij richting een liter<br/>
zelfbewuste champagne. Zoals elke geboren loser

schopte hij al gauw de emmer omver. Zette zijn blad neer,<br/>
veegde het zand van het ijs, mikte de blokjes in de<br/>
emmer, en vervolgens de fles; nadat dit gelukt was

leek hij klaar om de tieten van de vrouw terug te duwen<br/>
in haar beha, onder de ogen van haar woedende man die kookte<br/>
als een sheik in een theedoek. Lawrence keek op naar een geest.

Dat was het moment dat ook ik opkeek richting het dorp,<br/>
en zag, door de gekooide draden van de middaglucht<br/>
een strand met kruipende tijger; het fantoom loste op

en een vrouw verscheen in kleurige hoofddoek<br/>
maar het hoofd trots, hoewel het op zoek was naar werk<br/>
Ik wilde deze schoonheid bezingen

die verdween als een schip onder groter wordende ogen<br/>
"Who the hell is that?" vroeg een toerist naast mijn tafel<br/>
aan de serveerster. En die zei: "Zij? Vrijpostig!"

Terwijl de gebeeldhouwde ogen van het onvoorstelbare<br/>
ebbenzwarte masker tevoorschijn kwamen uit de katoenen wolk,<br/>
sneerde de serveerster, "Helen." En daar begon alles.