1,3,2

boek1_hoofdstuk1.md

@@ -1,90 +0,0 @@
-**Boek 1**
-
-**Hoofdstuk 1**
-"Dus zó, op een morgen, sneden we die kano's."
-Philoctète glimlacht naar de toeristen, die proberen
-zijn ziel met camera's te vangen. "Als de wind nieuws brengt
-
-naar de _kaneel laurieren_, trillen hun bladeren
-het moment dat de bijl van zonlicht de ceders raakt
-omdat ze de bijl in onze eigen ogen zagen.
-
-Wind, hef de varens. Ze klinken als de zee die ons voedt,
-ons leven als vissers. En de varens knikten: 'Ja,
-de bomen moeten dood.' De vuisten in de zakken,
-
-want de hoogten waren fris en onze adem maakte veren
-als de mist, we delen de rum. Eenmaal terug, 
-gaf het ons de geest in moordenaars te veranderen.
-
-Ik hef de bijl en bid om kracht in mijn handen
-om de eerste ceder te raken. Dauw vult mijn ogen,
-maar ik vuur nog een witte rum. Vooruit dan."
-
-Voor wat extra zilver, onder een zee amandel
-toont hij een litteken door een roestig anker,
-rolt één broekspijp op met de rijzende klacht
-
-van een schelp. Het is gerimpeld als de corona
-van een zeeëgel. Hij zegt niet hoe het geheeld is.
-"Het heeft die dingen" - hij glimlacht - "meer waard dan een dollar."
-
-Hij liet het aan de kletsende waterval
-om zijn geheim te te schenken aan La Sorcière , sinds
-de hoge laurieren voor de roep van de duif vielen.
-
-om zijn zang te geven aan de blauwe stille bergen 
-waar praatgrage stroopmjes dragen het naar de zee
-in stilstaande poelen waar voorntjes doorheen schieten
-
-en een reiger rietstengels kruist met een roestige kreet
-de modder steekt en steekt een voet geheven
-Dan wordt de stilte doormidden gezaagd door een waterjuffer
-
-als alen hun naam schrijven in het heldere zand
-waar de zon de rivier zijn herinnering beschijnt
-en golven grote varens knikken naar de zee zijn zang.
-
-Hoewel vuur de aarde vergeet van waar het oprijst,
-en netels de holen bedekken waar de laurieren vielen,
-hoort de leguaan de bijlen, wolk in de ogen
-
-op zijn verloren naam, toen het kruipende eiland 
-"Iounalao" heette, "Waar de leguaan woont."
-Maar, hij neemt zijn tijd, de leguaan klimt
-
-in het scheepstuig van klimop, keelzak opgezet,
-schouders in de zij, zijn eigenwijze staart
-bewegend met het eiland. De gespleten peulen van zijn ogen
-
-gerijpt in een slaap die eeuwen duurde,
-die opklom met de rook van de Arowakken, tot een nieuw ras
-dat de hagedis niet kende, de bomen stond op te meten.
-
-Dit waren de zuilen die vielen, een blauwe ruimte
-voor een nieuwe God, waar de oude goden stonden.
-De eerste god was een gomboom. De generator
-
-begint met gejammer, en een haai die de kaak opzij heeft
-joeg de snippers als makrelen over het water
-in de trillende planten. Nu zetten ze de zaag stil,
-
-nog heet trillend om de verse wond te bekijken.
-Ze schraapten de mossige woekeringen weg, en trokken
-de wond vrij van het bladernet waarmee het verbonden was
-
-met deze aarde, en knikten. De generator sloeg 
-aan het werk en de snippers vlogen nog sneller en 
-de haaietanden beten gelijkmatig. Ze bedekten de ogen
-
-om het versplinterde nest. Nu over de weides
-met bananen, hees het eiland de horens. Zonlicht
-druppelde op de valleien, bloed spatte op de ceders.
-
-en over de struiken stroomde licht van een offer.
-Een gomboom kraakte. Zijn bladeren een enorme
-tarp zonder stokken. Het krakend geluid
-
-deed de vissers terugdeinzen, de mast helde over
-leunde langzaam richting de troggen van varens, en de grond
-trilde onder de voeten in golven, toen waren de golven voorbij.