h8

boek1_hoofdstuk8_deel1.md

@@ -0,0 +1,65 @@
+I
+
+In het eilandmuseum vind je een gekke<br/>
+wijnfles, met een laag dwazengoud uit de ijzer-<br/>
+koude diepte beneden de redoute. Hij wordt door de experts
+
+verschillend geïnterpreteerd: ten eerste dat een galjoen,<br/>
+ver naar het oosten gedreven door een orkaan vanuit<br/>
+Cartagena een spoor van onbewerkt goud had gebloed
+
+en tevens een lading wijn (een uitleg die door<br/>
+menig duiker onderschreven wordt); ten tweede, maar dit<br/>
+is onzin en veel te simpel: dat de goudbeslagen fles
+
+kwam van het vlaggeschip in The Battle of the Saints,<br/>
+maar het glas was zo verweerd, dat het niet te zeggen was.<br/>
+Maar toch, de mythe verspreidde zich eeuw na eeuw
+
+dat de _Ville de Paris_ daar gezonken was, niet een galjoen,<br/>
+met munten uit het Britse rijk, met als een schildwacht<br/>
+een inktvis-cycloop, zijn ene oog als de maan.
+
+Diep als de hoop van een duiker, maar nooit opgedoken,<br/>
+het vertrouwen in de schat bekeerde het dorp,<br/>
+dat begon te geloven dat fregatten rondcirkelden
+
+boven de schat, dat woedende meeuwen erop doken.<br/>
+Ze bleven geloven, ook al twijfelden de experts.<br/>
+De schaduw van het galjoen hing boven de bladzijde
+
+waar Achille, met onweer op komst, zijn schulden noteerde<br/>
+in het licht van een gaslamp; in zijn dromen zag hij<br/>
+het duistere schip, het octopus oog van de maan
+
+klom uit de palmen die de tentakels omhoog hielden.<br/>
+Het glom als een shilling. Alles was geld.<br/>
+Geld zal haar van gedachten veranderen, meende hij.
+
+De omstandigheden hebben haar boosaardig gemaakt.<br/>
+Hij had het geloof in het scheepswrak eerst maar onzin gevonden<br/>
+Nu was hij begonnen te duiken aan de rand van het rif,
+
+met _speargun_ en kreeftenfuik. Steeds op zijn hoede<br/>
+voor naderende zeilen, stilletjes roeien,<br/>
+zonder de dollen te raken. Vierde aan de zijkant
+
+voorzichtig het anker. Knoopte met slipsteek<br/>
+een kei aan zijn hiel om sneller te dalen,<br/>
+en een watervaste zak om zijn schouder
+
+als geldbuidel. Ze zou elke rooie cent krijgen,<br/>
+zwoer hij, een kruisteken makend en dook. Tussen de rotsen<br/>
+daaronder zocht hij naar geld en naar verlossing. Het blok
+
+aan zijn hiel trok hem sneller omlaag dan een met lood<br/>
+verzwaard lijk in een doek. Het stenen hart in zijn<br/>
+borst was nog extra gewicht. Wat als de liefde
+
+in het hare al dood was? Waarom zilveren munten <br/>
+leggen op een buik die hem ooit verwarmde?<br/>
+Hierdoor nog verder bezwaard, bleef hij maar vallen,
+
+vadem na vadem naar zijn fortuin: moidoren, dubloenen,<br/>
+terwijl de traag krullende vingers van zeewier hem lonkten;<br/>
+hij voelde de kou van de drenkeling diep in zijn lijf.

boek1_hoofdstuk8_deel2.md

@@ -0,0 +1,69 @@
+II
+
+Waarom hij hier was, vroegen hem vanuit hun koralen paleizen<br/>
+pauselijke schildpadden, en ze zwaaiden hun met<br/>
+ringen bezette peddels, gewenkt door nieuwsgierige dolfijnen
+
+met hun vriendelijke zwarte huid. Waarom? Stelden de zeepaardjes<br/>
+van glas hun krullende vragen. Wat op aarde zocht hij,<br/>
+terwijl zijn leven daarboven toch goed was? Zeemossen
+
+schudden bozig hun baarden, als ceders onder de zee,<br/>
+waar hij het donkere water betrad. Was liefde niet meer waard dan<br/>
+munten van licht dat je zag stralen door de deuren van het galjoen?
+
+In het beenderrijk van het koraal versteende zijn huid.<br/>
+In die schimmentuin zwaaiden gigantische waaiers<br/>
+en vingers van zeewier bedekten de ogen
+
+van munten met het profiel van een Iberische koning;<br/>
+hier was het modder op de bodem, niet het golvende zand<br/>
+dat je zijn ribben liet zien; hier hadden muterende vissen
+
+gapende oogballen; in die wereld zonder geluid<br/>
+zogen ze op het witte koraal, leegden het als bloezuigers,<br/>
+en wat op rotsen leek ontsprong aan de scharen van krabben.
+
+Deze wereld was niet bedoeld voor de levenden dacht hij.<br/>
+De doden gebruikten geen geld, zoals hij, maar misschien<br/>
+wilden ze wat hun handen gebracht hadden niet afstaan.
+
+De resten van de oceaan kwamen langs uit lijken<br/>
+die de oversteek niet hadden gehaald, hun haar als wier,<br/>
+hun botten lange vingers van koraal, bubbels als ogen
+
+bekeken hem, hun hersenkoraal gorgelt hun woorden,<br/>
+en elke borreling bevatte een biografie,<br/>
+niet minder dan de mond van een wijnfles, maar voor Achille,
+
+die de rottende bodem betrad van de Caraïbische Zee,<br/>
+woog geen enkele munt op tegen het diepe kwaad.<br/>
+Het losgeld van eeuwen scheen door de mossige deuren
+
+dat de maanblinde cycloop telde, elk tentakel<br/>
+doorzocht de daalders, tastend met zijn zachte kaken.<br/>
+Licht plaveide het dak met zilver met iedere golf.
+
+Toe zag hij het galjoen. De zwaaiende cabinedeuren<br/>
+waaierden scholen zilvermakrelen. Hij ving een glimp<br/>
+van het geld in hun schubben, dan de schaduw tentakels
+
+die een miezerige muntoogst bijeengraaiden.<br/>
+Hij ontknoopte de steen en steeg op. De volgende dag<br/>
+was het zicht slechter, haar wenkende tentakels, totdat het wrak
+
+was verdwenen met alle hoop op Helen. Alweer was een wulk<br/>
+zijn beloning, zijn rijkdom een zeeschelp. Nu was zijn<br/>
+hoofd iedere dag helder als de de zee, rukte kanten waaiers
+
+uit het verboden koraalrif, of hij volgde een rog<br/>
+die dreef als een crucifix, doorboord door zijn speer,<br/>
+en hij bewaarde de schelpen, die hij zelf had vedronken.
+
+En hoewel hij het geloof verloor in sprookjes over schepen,<br/>
+vormden zijn wenkbrauwen nog altijd een anker met een frons<br/>
+want zij was een schim nu, een ribbige verschijning,
+
+hij wist niet waar ze was. Hij zou haar niet vinden.<br/>
+Hij dacht aan witte doodshoofden, als dobbelstenen<br/>
+rollend door de hand van het tij, hun geluk was het zijne;

boek1_hoofdstuk8_deel3.md

@@ -0,0 +1,13 @@
+III
+
+Philoctète probeerde de vrede tussen hen te herstellen.<br/>
+Hij zei tegen Hector: "Jullie zijn mannen. Ik draag mijn wond<br/>
+zo geduldig als God het me toelaat. De ruzie tussen jullie
+
+is erger, want jullie hebben een band<br/>
+die jullie delen: de zee. De zee die zorgde dat ceders<br/>
+veranderden in kano's, vanaf de dag dat jullie de bomen
+
+kapten in de bergen". Hij zei: "Wat een vrouw<br/>
+doet is haar zaak, maar mannen zijn verbonden door arbeid."<br/>
+Geen van beiden luisterde. Hector niet. Achille niet.